ในอาณาจักรอันเกรียงไกรแห่งหนึ่ง มีนักรบผู้เก่งกาจและม้าศึกคู่ใจที่แข็งแกร่งอาศัยอยู่ร่วมกัน นักรบผู้นี้รักและดูแลม้าศึกของตนเป็นอย่างดี เขามักจะให้อาหารที่มีประโยชน์และฝึกฝนมันอย่างสม่ำเสมอ ทำให้มันมีร่างกายที่แข็งแรงและสามารถช่วยเขาชนะสงครามมาได้นับครั้งไม่ถ้วน
เนื้อเรื่อง
แต่แล้วเมื่อสงครามได้สงบลงและบ้านเมืองกลับมาสู่ความสงบสุขอีกครั้ง นักรบก็เริ่มละเลยและไม่ใส่ใจในม้าศึกของตนเหมือนเคย เขาปล่อยให้มันกินเพียงหญ้าแห้งๆ และน้ำ และยังใช้งานมันเยี่ยงทาสให้แบกไม้และของหนักๆ อยู่ทุกวัน
เวลาผ่านไป เมื่อมีสงครามเกิดขึ้นอีกครั้ง นักรบก็ได้นำม้าศึกของตนออกมาเพื่อเตรียมตัวออกรบ แต่ด้วยความที่มันไม่ได้กินอาหารที่ดีและไม่ได้ฝึกฝนมาเป็นเวลานาน ทำให้มันไม่สามารถที่จะแบกรับน้ำหนักของนักรบและชุดเกราะที่หนักอึ้งได้อีกต่อไป
“ท่านนักรบผู้เป็นนายของข้า ตอนนี้ข้าไม่สามารถที่จะแบกท่านออกรบได้อีกต่อไปแล้ว ท่านคงจะต้องเดินเท้าออกไปรบเองเสียแล้วล่ะ” ม้าศึกพูดกับนักรบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ม้าศึกกับทหาร นี้สอนให้รู้ว่า “จงอย่าละเลยและทอดทิ้งผู้ที่เคยทำคุณประโยชน์ให้กับเรา เพราะเมื่อถึงเวลาที่เราต้องการความช่วยเหลือจากเขาอีกครั้ง เราอาจจะไม่ได้รับความช่วยเหลือนั้นอีกต่อไป”
