ในวันฤดูร้อนที่แดดร้อนจัดเป็นพิเศษ มีชายสองคนกำลังเดินทางไกลข้ามทุ่งกว้างที่แห้งแล้ง พวกเขารู้สึกเหนื่อยล้าและกระหายน้ำเป็นอย่างยิ่ง และกำลังมองหาสถานที่ที่จะได้หยุดพักจากความร้อนระอุของดวงอาทิตย์
เนื้อเรื่อง
ในที่สุด พวกเขาก็ได้พบกับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาอันเย็นสบาย พวกเขาจึงได้เข้าไปนั่งพักอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้นั้นด้วยความดีใจ
ขณะที่กำลังนั่งพักอยู่นั้น ชายคนหนึ่งก็ได้แหงนหน้ามองขึ้นไปบนต้นไม้แล้วบ่นขึ้นมาด้วยความไม่พอใจว่า “ต้นไม้นี่ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง ไม่มีผลให้เราได้เก็บกินเลยแม้แต่ลูกเดียว”
ทันใดนั้นเอง ต้นไม้ก็ได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความน้อยใจว่า “ท่านช่างเป็นคนอกตัญญูเสียจริง! ในขณะที่ท่านกำลังได้รับประโยชน์จากร่มเงาของข้าที่ช่วยให้ท่านได้พักผ่อนอย่างเย็นสบายจากความร้อนของดวงอาทิตย์ ท่านกลับมาต่อว่าข้าว่าไร้ประโยชน์เช่นนี้ได้อย่างไร!”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง คนเดินทางกับต้นไม้ นี้สอนให้รู้ว่า “คนอกตัญญูมักจะมองไม่เห็นคุณค่าและประโยชน์ของผู้ที่มีพระคุณต่อตนเอง”
