ในป่าใหญ่อันอุดมสมบูรณ์ มีกวางป่าตัวหนึ่งกำลังเพลิดเพลินกับการเล็มหญ้าอ่อนๆ และใบไม้ที่เขียวขจี มันใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีและมีความสุขอยู่ในป่าแห่งนั้น แต่แล้ววันหนึ่งความสงบสุขของมันก็ได้ถูกทำลายลง เมื่อมีนายพรานผู้โหดเหี้ยมเข้ามาล่าสัตว์ในป่า
เนื้อเรื่อง
เมื่อกวางป่าเห็นนายพรานกำลังยกปืนขึ้นเล็งมาที่มัน มันก็รีบวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างไม่คิดชีวิต มันวิ่งลึกเข้าไปในป่าเรื่อยๆ จนกระทั่งได้พบกับพุ่มองุ่นขนาดใหญ่ที่ขึ้นอยู่อย่างหนาทึบ ด้วยความหวังที่จะรอดพ้นจากอันตราย มันจึงได้วิ่งเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในพุ่มองุ่นนั้นและอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากพวงองุ่น
พวงองุ่นผู้มีจิตใจเมตตาจึงได้ใช้ใบและเถาของตนเองช่วยปกปิดร่างกายของกวางป่าไว้จนมิดชิด เมื่อนายพรานวิ่งตามมาถึงและไม่เห็นร่องรอยของกวางป่าแล้ว เขาจึงได้เดินจากไป
เมื่อกวางป่าเห็นว่านายพรานได้จากไปแล้วและตนเองปลอดภัยแล้ว แทนที่มันจะสำนึกในบุญคุณของพวงองุ่นที่ได้ช่วยชีวิตมันไว้ มันกลับเริ่มกัดกินใบและผลองุ่นที่อยู่รอบตัวมันอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจว่าพวงองุ่นจะรู้สึกอย่างไร
พวงองุ่นจึงได้พูดขึ้นด้วยความน้อยใจว่า “นี่ท่าน! ข้าอุตส่าห์ช่วยชีวิตท่านไว้ แต่ท่านกลับมาทำร้ายข้าเช่นนี้หรือ?”
แต่กวางป่าผู้เนรคุณกลับไม่สนใจในคำพูดของพวงองุ่นเลยแม้แต่น้อย มันยังคงก้มหน้าก้มตากินต่อไป และด้วยการกระทำที่ไม่ระมัดระวังของมันนั่นเอง ทำให้พุ่มองุ่นไหวเอนไปมาจนนายพรานที่ยังเดินอยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นเข้า นายพรานจึงได้ย้อนกลับมาและยิงกวางป่าตัวนั้นจนเสียชีวิต
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง กวางป่ากับพวงองุ่น นี้สอนให้รู้ว่า “ผู้ที่ไม่รู้จักบุญคุณและเนรคุณต่อผู้ที่มีพระคุณ ย่อมจะต้องประสบกับความพินาศและความหายนะในที่สุด”
