ในป่าใหญ่อันกว้างไพศาล มีนกนางแอ่นและกาเป็นเพื่อนสนิทกัน ทั้งสองมักจะบินไปไหนมาไหนด้วยกันและพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอยู่เสมอ แต่นิสัยของทั้งสองนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง นกนางแอ่นมักจะภาคภูมิใจในความสวยงามของตนเอง ส่วนกานั้นเป็นนกที่มองโลกตามความเป็นจริงและให้ความสำคัญกับประโยชน์ใช้สอยมากกว่าความสวยงาม
เนื้อเรื่อง
อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่นกนางแอ่นและกากำลังเกาะอยู่บนกิ่งไม้เดียวกัน นกนางแอ่นก็ได้เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความดูแคลนว่า “นี่ท่านกา ข้าสงสัยมานานแล้วว่าทำไมขนของท่านถึงได้ดูหนาเตอะและมีสีดำสนิทเช่นนี้ มันดูน่าเกลียดและน่ากลัวสิ้นดี ไม่เหมือนกับขนของข้าที่ทั้งเรียวเล็ก บอบบาง และมีสีสันที่สวยงามกว่าเป็นไหนๆ”
กาเมื่อได้ฟังดังนั้นก็ตอบกลับไปอย่างใจเย็นว่า “ท่านพูดถูกแล้วเพื่อนเอ๋ย ขนของท่านนั้นสวยงามและบอบบางยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อต้องแสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ มันจะยิ่งทอประกายงดงามจับตา แต่ขนที่หนาทึบและน่าเกลียดในสายตาของท่านนี่แหละ ที่จะช่วยให้ข้าอบอุ่นและรอดพ้นจากความหนาวเหน็บของฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงได้”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง นกนางแอ่นกับกา นี้สอนให้รู้ว่า “สิ่งสวยงามภายนอกไม่จำเป็นที่จะต้องมีประโยชน์เสมอไป และสิ่งที่มีประโยชน์ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องสวยงามเสมอไปเช่นกัน คุณค่าที่แท้จริงของสิ่งต่างๆ นั้นอยู่ที่ประโยชน์ใช้สอยและความเหมาะสมกับกาลเทศะ”
