ในป่าใหญ่อันกว้างไพศาล มีสิงโตผู้สง่างามและน่าเกรงขามตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันเป็นเจ้าป่าที่สัตว์ทุกตัวต่างให้ความยำเกรงและหวาดกลัว แต่แล้ววันหนึ่ง หัวใจอันแข็งแกร่งของเจ้าป่าก็ได้อ่อนระทวยลง เมื่อมันได้พบกับลูกสาวแสนสวยของคนตัดไม้ที่อาศัยอยู่ชายป่า
เนื้อเรื่อง
สิงโตตกหลุมรักลูกสาวของคนตัดไม้ตั้งแต่แรกเห็น มันเฝ้าแอบมองเธออยู่ทุกวันด้วยความหลงใหล และในที่สุดมันก็รวบรวมความกล้าเข้าไปหาคนตัดไม้เพื่อสู่ขอลูกสาวของเขามาเป็นภรรยา
คนตัดไม้เมื่อเห็นสิงโตมาสู่ขอลูกสาวก็รู้สึกทั้งตกใจและหวาดกลัว เขาไม่ต้องการที่จะยกลูกสาวของตนให้กับสัตว์ป่าที่ดุร้าย แต่ก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธไปตรงๆ เพราะกลัวว่าจะถูกสิงโตทำร้าย เขาจึงได้คิดอุบายขึ้นมาเพื่อที่จะปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
“ท่านสิงโตผู้ยิ่งใหญ่ ข้ายินดีที่จะยกลูกสาวให้ท่าน แต่มีข้อแม้ว่าท่านจะต้องไปถอนเขี้ยวและตัดเล็บของท่านออกให้หมดเสียก่อน เพราะลูกสาวของข้าเป็นหญิงที่บอบบางและหวาดกลัวเขี้ยวเล็บอันแหลมคมของท่านเป็นอย่างยิ่ง หากท่านรักนางจริงก็คงจะยอมทำตามข้อแม้ของข้าได้” คนตัดไม้พูดกับสิงโต
สิงโตเมื่อได้ฟังดังนั้น ด้วยความรักที่มันมีต่อหญิงสาวอย่างเต็มเปี่ยม มันจึงยอมทำตามข้อแม้ของคนตัดไม้แต่โดยดี มันกลับเข้าไปในป่าแล้วจัดการถอนเขี้ยวและตัดเล็บของตนเองออกจนหมดสิ้น จากนั้นก็รีบกลับมาหาคนตัดไม้อีกครั้งด้วยความหวังที่จะได้แต่งงานกับหญิงสาวที่ตนรัก
แต่เมื่อคนตัดไม้เห็นว่าสิงโตไม่มีทั้งเขี้ยวและเล็บที่แหลมคมอีกต่อไปแล้ว เขาก็หมดความเกรงกลัวในทันที เขาหัวเราะเยาะสิงโตแล้วพูดว่า “เจ้าสิงโตโง่! ข้าไม่มีวันยกลูกสาวของข้าให้กับสัตว์ที่ทั้งดุร้ายและโง่เขลาเช่นเจ้าหรอก!” ว่าแล้วเขาก็คว้าไม้ท่อนใหญ่ไล่ตีสิงโตจนมันต้องวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงกลับเข้าป่าไปอย่างน่าสมเพช
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง สิงโตตกหลุมรัก นี้สอนให้รู้ว่า “ความรักที่ขาดสติและไร้ซึ่งการไตร่ตรอง ย่อมนำมาซึ่งความเจ็บปวดและความสูญเสียในที่สุด อย่าได้ยอมสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองหรือจุดแข็งที่สำคัญไปเพื่อความรักที่ไม่แน่นอน”
