ในป่าใหญ่อันกว้างไพศาล มีหมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่งได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับสัตว์อื่น มันนอนซมอยู่ในพงหญ้าและไม่สามารถที่จะออกไปหาอาหารกินเองได้ ด้วยความหิวโหยและสิ้นหวัง มันจึงได้คิดอุบายที่จะหลอกล่อสัตว์ที่อ่อนแอกว่ามาเป็นอาหารของมัน
เนื้อเรื่อง
ในขณะที่หมาป่ากำลังนอนรอโอกาสอยู่นั้น ก็ได้มีลูกแกะผู้ไร้เดียงสาตัวหนึ่งเดินผ่านมาพอดี หมาป่าจึงได้แสร้งทำเป็นร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดแล้วเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากลูกแกะว่า “โอ้! เจ้าแกะน้อยผู้ใจดี ข้ากำลังจะตายเพราะความกระหายน้ำ ท่านพอจะเมตตาไปตักน้ำมาให้ข้าดื่มสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าขอเพียงแค่น้ำเท่านั้นจริงๆ”
ลูกแกะเมื่อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกสงสารหมาป่าเป็นอย่างยิ่ง แต่ด้วยความที่มันเป็นสัตว์ที่ฉลาดและรอบคอบ มันจึงไม่ได้หลงเชื่อในคำพูดของหมาป่าในทันที มันยืนมองดูหมาป่าอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบกลับไปว่า
“ข้าก็อยากจะช่วยท่านอยู่หรอกนะ แต่ข้ารู้ดีว่าหากข้านำน้ำมาให้ท่านดื่มแล้ว ท่านก็คงจะไม่ได้ต้องการเพียงแค่น้ำเท่านั้น ท่านคงจะต้องการกินข้าเป็นอาหารต่อไปเป็นแน่แท้”
เมื่อพูดจบ ลูกแกะก็รีบวิ่งหนีไปทันที ทิ้งให้หมาป่าเจ้าเล่ห์ได้แต่นอนมองตามด้วยความหิวโซและเจ็บใจที่ไม่สามารถหลอกลูกแกะผู้ชาญฉลาดได้
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง หมาป่ากับลูกแกะ นี้สอนให้รู้ว่า “ผู้มีปัญญาย่อมรู้เท่าทันในกลอุบายของคนพาล และจะไม่นำพาตนเองเข้าไปสู่ความเสี่ยงหรืออันตรายโดยง่าย”
