ในอาณาจักรอันไกลโพ้น มีพระราชาและพระราชินีคู่หนึ่งที่รักกันมาก แต่แล้ววันหนึ่งพระราชาก็รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่สงบสุขและต้องการที่จะออกไปพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตนเองในสนามรบ เขาจึงได้นำทัพออกไปทำสงครามกับอาณาจักรข้างเคียง แต่โชคไม่เข้าข้าง เขาพ่ายแพ้และถูกจับไปขังไว้ในคุกใต้ดิน
เนื้อเรื่อง
พระราชาได้เขียนจดหมายขอความช่วยเหลือจากพระราชินีแล้วโยนออกไปนอกหน้าต่างคุก นกตัวหนึ่งได้คาบจดหมายนั้นไปส่งให้กับชายคนหนึ่ง และชายคนนั้นก็ได้นำจดหมายไปถวายแด่พระราชินี เมื่อพระราชินีได้ทราบข่าวของพระสวามี เธอก็ตัดสินใจปลอมตัวเป็นชายหนุ่มนักเป่าขลุ่ยเพื่อที่จะไปช่วยเหลือพระราชา
เธอเดินทางไปยังอาณาจักรของศัตรูและได้ขอเข้าเฝ้าพระราชาผู้ชั่วร้ายเพื่อเล่นขลุ่ยให้ฟัง พระราชาผู้ชั่วร้ายหลงใหลในเสียงขลุ่ยอันไพเราะของเธอเป็นอย่างยิ่งและได้เสนอที่จะมอบรางวัลให้ตามที่เธอต้องการ พระราชินีจึงได้ทูลขอให้นักโทษคนหนึ่งเป็นรางวัล และเธอก็ได้เลือกพระราชาไบรอันซึ่งเป็นพระสวามีของเธอนั่นเอง
ทั้งสองได้เดินทางกลับอาณาจักรด้วยกัน โดยที่พระราชาไบรอันไม่รู้เลยว่านักเป่าขลุ่ยที่ช่วยชีวิตเขาไว้นั้นคือพระราชินีของตนนั่นเอง เมื่อกลับมาถึงพระราชวัง พระราชาไบรอันก็รู้สึกเสียใจในการกระทำของตนเองที่ทอดทิ้งพระราชินีไป และในตอนนั้นเองพระราชินีก็ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเธอออกมา
พระราชาไบรอันรู้สึกละอายใจเป็นอย่างยิ่งและได้กล่าวขอโทษพระราชินีจากใจจริง ทั้งสองกลับมารักและเข้าใจกันอีกครั้งและได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะช่วยเหลือและอยู่เคียงข้างกันตลอดไป
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง คนเป่าขลุ่ย นี้สอนให้รู้ว่า “ความรักและความภักดีที่แท้จริงสามารถเอาชนะอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ได้เสมอ และการให้อภัยคือสิ่งที่เชื่อมความสัมพันธ์ที่แตกร้าวให้กลับมาดีดังเดิมได้”
