ณ ยอดหน้าผาอันสูงชัน มีนกอินทรีผู้สง่างามตัวหนึ่งกำลังจับจ้องมองดูกระต่ายป่าที่กำลังวิ่งเล่นอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาอันแหลมคม มันกางปีกอันทรงพลังและเตรียมที่จะโฉบลงไปจับกระต่ายป่าตัวนั้นมาเป็นอาหาร
เนื้อเรื่อง
ในขณะที่นกอินทรีกำลังจะพุ่งทะยานลงไปนั้นเอง ก็ได้มีลูกธนูลึกลับดอกหนึ่งพุ่งเข้ามาปักที่กลางอกของมันอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ร่างกายของมันอย่างรวดเร็วและมันก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าสู่พื้นดิน
ก่อนที่มันจะสิ้นใจลง มันได้มองไปที่ลูกธนูที่ปักอยู่ที่อกของมันและก็ต้องพบกับความจริงที่น่าเจ็บปวดยิ่งกว่า นั่นก็คือที่ปลายของลูกธนูนั้นมีขนของนกอินทรีซึ่งก็คือขนของเผ่าพันธุ์เดียวกับมันติดอยู่
“โอ้! โชคชะตาช่างโหดร้ายกับข้านัก ข้าไม่คิดเลยว่าจะต้องมาตายด้วยอาวุธที่ทำมาจากขนของพวกพ้องข้าเอง” นกอินทรีรำพึงกับตนเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะสิ้นใจลง
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง นกอินทรีกับลูกศร นี้สอนให้รู้ว่า “ความเจ็บปวดและความเดือดร้อนที่เกิดจากคนใกล้ตัวหรือพวกพ้องของตนเอง ย่อมสร้างความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานใจได้มากกว่าความเดือดร้อนที่เกิดจากศัตรูภายนอก”
