กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีวัวตัวผู้ที่กำลังหนีจากการไล่ล่าของราชสีห์ผู้หิวโหย มันวิ่งเตลิดเปิดเปิงไปทั่วป่าเพื่อหาที่ซ่อนตัวให้รอดพ้นจากอันตราย ในที่สุดมันก็ได้พบกับถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งดูปลอดภัยและลับตาคน มันจึงรีบวิ่งเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในนั้นทันที
เนื้อเรื่อง
แต่ทว่าในถ้ำแห่งนั้น มีแพะตัวผู้ตัวหนึ่งอาศัยอยู่ก่อนแล้ว และมันก็เป็นแพะที่มีนิสัยอันธพาลและหวงถิ่นเป็นอย่างยิ่ง เมื่อมันเห็นวัววิ่งเข้ามาในถ้ำของตน มันก็รู้สึกไม่พอใจและต้องการที่จะขับไล่วัวออกไป
แพะจึงได้แสดงท่าทีข่มขู่และท้าทายวัวทันที “นี่เจ้าวัว! ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในบ้านของข้า! ออกไปให้พ้นนะ ไม่อย่างนั้นเจ้าจะเจ็บตัว!” ว่าแล้วแพะก็ใช้เขาอันแหลมคมของมันขวิดเข้าที่ลำตัวของวัว
วัวซึ่งกำลังเหนื่อยล้าและหวาดกลัวจากการหนีราชสีห์มา ก็ไม่ได้ตอบโต้แพะแต่อย่างใด มันได้แต่ยืนนิ่งๆ และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อดทนว่า
“สหายเอ๋ย ท่านจะข่มเหงข้าอย่างไรก็เชิญเถิด” วัวกล่าว “ตอนนี้ข้ายังทำอะไรท่านไม่ได้ เพราะข้ากำลังหวาดกลัวศัตรูที่น่ากลัวกว่าซึ่งรออยู่ข้างนอกนั่น แต่ท่านจงจำไว้เถิดว่า เมื่อใดที่ราชสีห์ตัวนั้นจากไปแล้ว เมื่อนั้นแหละ ข้าจะกลับมาคิดบัญชีกับท่านอย่างสาสม และท่านก็จะได้รู้ถึงความแตกต่างระหว่างพละกำลังของวัวกับแพะ”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง วัวตัวผู้กับแพะ นี้สอนให้รู้ว่า “อย่าได้ฉวยโอกาสรังแกหรือข่มเหงผู้ที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่ เพราะเมื่อใดที่พวกเขาพ้นจากความทุกข์ยากนั้นแล้ว พลังที่แท้จริงของพวกเขาก็อาจจะกลับมาทำร้ายเราได้ในที่สุด”
พุทธภาษิต
“สีลํ ยาว ชรา สาธุ” (สีลัง ยาวะ ชะรา สาธุ) คำแปล: ศีล (ความดี) ยังประโยชน์ให้สำเร็จตราบเท่าชรา
