ในป่าอันกว้างใหญ่ มีนกไนติงเกลตัวหนึ่งซึ่งมีเสียงร้องอันไพเราะเป็นที่เลื่องลือ มันมักจะเกาะอยู่บนกิ่งไม้และขับขานบทเพลงอันงดงามให้แก่สรรพสัตว์ในป่าได้ชื่นชม แต่แล้ววันหนึ่งโชคร้ายก็ได้มาเยือนมันในขณะที่มันกำลังเพลิดเพลินกับการร้องเพลง
เนื้อเรื่อง
ขณะที่นกไนติงเกลกำลังส่งเสียงร้องอันไพเราะอยู่นั้น ได้มีเหยี่ยวตัวหนึ่งที่กำลังหิวโซบินผ่านมา เมื่อมันเห็นนกไนติงเกล มันจึงได้บินโฉบลงมาและจับตัวนกไนติงเกลไว้ในกรงเล็บอันแหลมคมของมันอย่างรวดเร็ว
นกไนติงเกลเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะตกเป็นอาหารของเหยี่ยว มันก็ตกใจกลัวเป็นอย่างมากและได้พยายามร้องอ้อนวอนขอชีวิต โดยมันได้พูดกับเหยี่ยวว่า “ท่านเหยี่ยวผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถิด ข้านั้นตัวเล็กเกินกว่าที่จะทำให้ท่านอิ่มท้องได้” จากนั้นมันก็ได้พยายามเสนอทางเลือกให้กับเหยี่ยวโดยพูดว่า “หากท่านปล่อยข้าไป ข้าจะแนะนำให้ท่านไปจับนกที่ตัวใหญ่กว่าข้าเป็นอาหารแทน”
เมื่อเหยี่ยวได้ฟังคำพูดของนกไนติงเกล มันก็ได้ตอบกลับไปด้วยความฉลาดว่า “ข้าคงจะเป็นนกที่โง่เขลาที่สุด หากข้ายอมปล่อยอาหารที่อยู่ในกำมือของข้าไปในตอนนี้ เพื่อแลกกับนกที่ข้ายังมองไม่เห็นและยังไม่รู้ว่าจะจับได้หรือไม่”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง นกเหยี่ยวกับนกไนติงเกล นี้สอนให้รู้ว่า “สิ่งแน่นอนเพียงเล็กน้อยที่อยู่ในมือ ย่อมมีค่ามากกว่าสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าในอนาคตที่ไม่แน่นอน”
