นิทานอีสป เรื่อง สุนัขจิ้งจอกกับพวงองุ่น พร้อมข้อคิดสอนใจ

ในป่าใหญ่ช่วงปลายฤดูร้อน ผลไม้หลายชนิดกำลังสุกงอมส่งกลิ่นหอมไปทั่ว และมีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งที่หิวโซมาทั้งวัน มันไปเจอพวงองุ่นสีม่วงเข้มห้อยอยู่บนค้างสูง เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลายเป็นที่มาของสำนวน “องุ่นเปรี้ยว” ที่ผู้คนทั่วโลกยังใช้กันจนถึงทุกวันนี้

เนื้อเรื่อง

บ่ายวันหนึ่ง แดดร้อนจนใบไม้เหี่ยวลู่ สุนัขจิ้งจอกเดินวนหาอาหารมาตั้งแต่เช้าแต่ยังไม่ได้อะไรตกถึงท้องเลย จนกระทั่งมันเดินผ่านสวนเก่าของชาวบ้านที่ถูกทิ้งร้าง และได้กลิ่นหวานอ่อนๆ ลอยมาตามลม

เมื่อมองขึ้นไป มันก็เห็นเถาองุ่นเลื้อยพันค้างไม้ไผ่อยู่สูงเหนือหัว แต่ละพวงอวบอิ่ม ผิวเป็นมันวาวสะท้อนแดด “นี่แหละ อาหารมื้อเย็นของข้า” สุนัขจิ้งจอกพูดพลางเลียริมฝีปาก

มันถอยหลังไปตั้งหลักแล้วกระโดดสุดแรง ปลายจมูกเฉียดพวงองุ่นไปนิดเดียว มันไม่ยอมแพ้ ถอยไปไกลกว่าเดิมแล้ววิ่งมากระโดดอีกครั้ง คราวนี้ขาหน้าแตะโดนใบองุ่น แต่ก็ร่วงลงมากระแทกพื้นดังตุบ

ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ และครั้งที่ห้า… สุนัขจิ้งจอกกระโดดจนหอบลิ้นห้อย ฝุ่นดินเปื้อนขนสีส้มไปทั้งตัว พวงองุ่นยังคงแกว่งไปมาอยู่ที่เดิมราวกับกำลังหัวเราะเยาะ

นกกระจิบที่เกาะดูอยู่บนกิ่งไม้ใกล้ๆ อดถามไม่ได้ว่า “ท่านจิ้งจอก ทำไมไม่ลองหาท่อนไม้มาต่อขาดูเล่า หรือรอให้ลมพัดพวงองุ่นร่วงลงมาก็ได้นี่”

สุนัขจิ้งจอกสะบัดหน้าหนี ยืดอกขึ้นเหมือนไม่เคยเหนื่อยมาก่อน แล้วตอบเสียงดังว่า “ข้าไม่อยากได้มันแล้ว ดูก็รู้ว่าองุ่นพวงนั้นยังไม่สุก มันต้องเปรี้ยวจนกินไม่ลงแน่ๆ คนฉลาดอย่างข้าไม่เสียเวลากับของเปรี้ยวหรอก”

ว่าแล้วมันก็เดินจากไปอย่างวางท่า ทั้งที่ท้องยังร้องโครกคราก นกกระจิบได้แต่ส่ายหัว เพราะเมื่อครู่มันเพิ่งจิกองุ่นพวงเดียวกันนั้นกินไปเม็ดหนึ่ง และองุ่นก็หวานฉ่ำอย่างที่สุด

นิทานที่เกี่ยวข้อง

• สุนัขจิ้งจอกกับอีกา ความเจ้าเล่ห์ของจิ้งจอกที่หลอกเอาชิ้นเนื้อจากอีกา
• กวางป่ากับพวงองุ่น อีกเรื่องหนึ่งของเถาองุ่น ว่าด้วยการทรยศผู้มีพระคุณ
• กระต่ายกับเต่า นิทานคลาสสิกเรื่องความเพียรที่ชนะทุกอย่าง