ในป่าอันกว้างใหญ่ มีอีกาตัวหนึ่งที่ไม่เคยพอใจในสิ่งที่ตนเองเป็น มันเฝ้ามองดูนกยูงที่รำแพนหางอย่างสวยงามด้วยความอิจฉาริษยาอยู่ทุกวัน มันรู้สึกว่าขนสีดำสนิทของตัวเองนั้นช่างน่าเกลียดและไม่น่ามองเอาเสียเลยเมื่อเทียบกับขนหางอันงดงามของนกยูง
เนื้อเรื่อง
ด้วยความที่อยากจะมีขนที่สวยงามเหมือนนกยูง อีกาจึงได้คิดอุบายขึ้นมา มันแอบไปเก็บขนหางของนกยูงที่สลัดทิ้งไว้ตามพื้นดิน แล้วนำมาเสียบแซมไว้กับขนของตัวเองจนเต็มตัว จากนั้นมันก็บินกลับไปที่ฝูงของตนเองแล้วโอ้อวดเพื่อนๆ ด้วยความภาคภูมิใจ
“ดูสิ! ตอนนี้ข้ามีขนที่สวยงามไม่แพ้นกยูงแล้ว ขนสีดำปี๋ของพวกเจ้าเทียบกับขนของข้าไม่ได้เลยแม้แต่น้อย” อีกาพูดเยาะเย้ยเพื่อนๆ ของตน “ข้าจะไม่ขออยู่ร่วมกับพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าจะไปอยู่กับฝูงนกยูงผู้สูงศักดิ์ดีกว่า” พูดจบมันก็บินจากฝูงของตนเองไปในทันที
เมื่ออีกาบินไปถึงฝูงนกยูง มันก็พยายามที่จะเข้าไปตีสนิทและทำตัวเป็นพวกเดียวกับนกยูง แต่นกยูงเมื่อเห็นอีกาที่ไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง พวกมันต่างพากันรุมจิกตีอีกาจนขนหางนกยูงที่เสียบไว้หลุดร่วงกระจัดกระจาย และขับไล่อีกาออกจากฝูงไปอย่างไม่ไยดี
อีกาผู้โชคร้ายได้รับบาดเจ็บทั้งกายและใจ มันต้องบินโซซัดโซเซกลับไปยังฝูงเดิมของตนเองด้วยความอับอาย แต่เมื่อมันไปถึง ฝูงอีกากลับไม่ยอมต้อนรับมันกลับเข้าฝูงอีกต่อไป “เจ้ามันเป็นพวกที่ไม่รู้จักพอใจในสิ่งที่ตนเองมี ในเมื่อเจ้าทิ้งพวกเราไปแล้ว ก็จงไปใช้ชีวิตของเจ้าตามลำพังเถิด”
นับตั้งแต่นั้นมา อีกาผู้หลงตนก็ต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวและเดียวดาย ไม่มีใครคบค้าสมาคมด้วยอีกเลย
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง กากับนกยูง นี้สอนให้รู้ว่า “จงพอใจในสิ่งที่ตนเองเป็นและมีอยู่ เพราะการพยายามที่จะเป็นในสิ่งที่ตนเองไม่ใช่ อาจนำมาซึ่งความทุกข์และความสูญเสียในที่สุด”
