ในป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีเต่าตัวหนึ่งที่ใช้ชีวิตคลานต้วมเตี้ยมอยู่บนพื้นดินมาเป็นเวลานาน มันเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่เชื่องช้าของตนเอง และเฝ้ามองดูนกอินทรีที่โบยบินอย่างสง่างามอยู่บนท้องฟ้าด้วยความอิจฉาและปรารถนาที่จะบินได้เช่นนั้นบ้าง
เนื้อเรื่อง
วันหนึ่ง ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า เต่าได้ตัดสินใจที่จะไปขอความช่วยเหลือจากนกอินทรี มันได้เดินไปหานกอินทรีและเอ่ยปากขอให้นกอินทรีช่วยสอนมันบิน นกอินทรีเมื่อได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจและได้ทักท้วงไปว่า “เจ้าจะบินได้อย่างไรกัน ในเมื่อเจ้าไม่มีปีกเหมือนกับข้า” แต่เต่าก็ไม่ยอมฟังและยังคงยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าจะต้องบินให้ได้
เมื่อนกอินทรีเห็นว่าเต่ามีความตั้งใจจริงและไม่ยอมล้มเลิกความคิดง่ายๆ มันจึงทนต่อคำรบเร้าไม่ไหวและตัดสินใจที่จะช่วยเหลือตามที่เต่าขอ นกอินทรีได้ใช้กรงเล็บอันแข็งแรงของมันจับกระดองของเต่าแล้วพาเหินทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่
เต่ารู้สึกตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ขึ้นมาอยู่บนท้องฟ้าสมใจ มันมองเห็นพื้นดินเบื้องล่างที่เล็กลงไปเรื่อยๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ และด้วยความมั่นใจในตนเองอย่างเต็มเปี่ยม มันจึงได้บอกให้นกอินทรีปล่อยมันเพื่อที่มันจะได้หัดบินด้วยตนเอง นกอินทรีได้เตือนแล้วแต่เต่าก็ยังดึงดัน นกอินทรีจึงตัดสินใจทำตามที่เต่าขอ
ทันทีที่นกอินทรีปล่อยกรงเล็บ เต่าก็ได้พยายามที่จะตะเกียกตะกายขาของมันในอากาศทำท่าเหมือนกำลังบิน แต่มันก็ไม่สามารถที่จะบินได้ดังที่ใจคิด ร่างของมันจึงได้ลอยละลิ่วตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็วและกระแทกเข้ากับพื้นดินอย่างแรงจนกระดองแตกละเอียดและขาดใจตายในที่สุด
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง เต่ากับนกอินทรี นี้สอนให้รู้ว่า “ความทะเยอทะยานที่เกินตัวและไม่รู้จักประมาณตนเอง อาจนำมาซึ่งความเดือดร้อนและภัยพิบัติถึงแก่ชีวิตได้”
