ในป่าใหญ่อันกว้างไพศาล มีหนูตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความขี้ขลาด มันกลัวทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นเสียงลมพัดหรือเงาของกิ่งไม้ ทำให้มันมักจะถูกเพื่อนสัตว์ตัวอื่นๆ ล้อเลียนอยู่เสมอ แต่ในใจลึกๆ แล้ว หนูตัวนี้ก็อยากที่จะเอาชนะความกลัวของตนเองและเป็นที่ยอมรับของเพื่อนๆ
เนื้อเรื่อง
วันหนึ่ง หนูตัวน้อยได้รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วตัดสินใจที่จะไปพบกับพญาราชสีห์ผู้เป็นเจ้าป่า เพื่อขอให้ราชสีห์ช่วยสอนให้มันเป็นผู้กล้าหาญ เมื่อมันเดินทางไปถึงถ้ำของราชสีห์ ก็พบว่าราชสีห์กำลังนอนหลับอยู่ ด้วยความกล้าหาญที่ฮึดขึ้นมาเป็นครั้งแรกในชีวิต มันจึงได้ปีนขึ้นไปบนหลังของราชสีห์
แต่แล้วราชสีห์ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาและสะบัดหนูตกลงมาที่พื้นด้วยความโกรธ “เจ้าหนูตัวเล็ก! บังอาจมากที่มารบกวนการนอนของข้า! ข้าจะกินเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!” ราชสีห์คำรามก้อง
หนูตัวน้อยตกใจกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ยังรวบรวมสติและพูดอ้อนวอนราชสีห์ว่า “ท่านเจ้าป่าผู้ยิ่งใหญ่ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด ข้าไม่ได้มีเจตนาจะมารบกวนท่าน ข้าเพียงแค่อยากจะมาขอให้ท่านช่วยสอนให้ข้าเป็นผู้กล้าหาญเท่านั้น หากท่านไว้ชีวิตข้าในวันนี้ สักวันหนึ่งข้าอาจจะได้ช่วยเหลือและตอบแทนบุญคุณของท่านก็เป็นได้”
ราชสีห์เมื่อได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะเยาะในความไร้เดียงสาของหนู “เจ้าตัวเล็กแค่นี้จะมาช่วยอะไรข้าได้ แต่เอาเถอะ วันนี้ข้าอารมณ์ดีและอิ่มแล้ว ข้าจะปล่อยเจ้าไปก็แล้วกัน”
หลายวันต่อมา ขณะที่ราชสีห์กำลังเดินหาอาหารอยู่ในป่านั้น มันก็ได้พลาดท่าไปติดบ่วงแร้วของนายพรานเข้า มันพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังแต่ก็ไม่สามารถที่จะหลุดออกมาได้ มันจึงได้แต่ส่งเสียงร้องคำรามก้องป่าด้วยความสิ้นหวัง
สัตว์ต่างๆ เมื่อได้ยินเสียงร้องของราชสีห์ก็ต่างพากันหวาดกลัวและไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปช่วยเหลือเลยแม้แต่ตัวเดียว แต่หนูตัวน้อยที่เคยได้รับการไว้ชีวิตจากราชสีห์เมื่อได้ยินเสียงร้องนั้น มันก็รีบวิ่งมาดูและเมื่อเห็นว่าราชสีห์กำลังตกอยู่ในอันตราย มันก็รีบเข้าไปช่วยเหลือในทันที
หนูตัวน้อยได้ใช้ฟันอันแหลมคมของมันกัดแทะเชือกบ่วงแร้วทีละเส้นๆ จนในที่สุดเชือกก็ขาดและราชสีห์ก็สามารถหลุดออกมาจากบ่วงแร้วของนายพรานได้สำเร็จ
ราชสีห์รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของหนูเป็นอย่างยิ่งและได้กล่าวขอบคุณหนูจากใจจริง “ขอบใจเจ้ามากเพื่อนยาก ข้าเคยดูถูกเจ้าไว้ว่าเจ้าตัวเล็กแค่นี้จะมาช่วยอะไรข้าได้ แต่ในวันนี้เจ้าได้พิสูจน์ให้ข้าเห็นแล้วว่าแม้แต่สัตว์ตัวเล็กๆ ก็สามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้”
นับตั้งแต่นั้นมา ราชสีห์และหนูก็ได้กลายเป็นเพื่อนรักกันและช่วยเหลือซึ่งกันและกันตลอดมา
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ราชสีห์กับหนู นี้สอนให้รู้ว่า “อย่าได้ประเมินค่าของผู้อื่นจากรูปลักษณ์ภายนอก เพราะแม้แต่ผู้ที่ดูอ่อนแอที่สุดก็อาจจะสามารถให้ความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่แก่เราได้ในยามที่เราต้องการ”
พุทธภาษิต
“นิมิตฺตํ สาธุรูปานํ กตญฺญูกตเวทิตา” (นิมิตตัง สาธุรูปานัง กะตัญญูกะตะเวทิตา) คำแปล: ความกตัญญูกตเวที เป็นเครื่องหมายของคนดี
