กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลมและพระอาทิตย์ ทั้งสองต่างก็เป็นผู้มีพลังอำนาจยิ่งใหญ่ในธรรมชาติ วันหนึ่งทั้งสองได้เกิดการถกเถียงกันขึ้นอย่างไม่มีใครยอมใคร ว่าในระหว่างพวกเขาทั้งสองนั้น ใครกันแน่ที่เป็นผู้ที่มีพลังและแข็งแกร่งกว่ากัน
เนื้อเรื่อง
เมื่อไม่สามารถหาข้อสรุปได้ ทั้งลมและพระอาทิตย์จึงได้ตกลงที่จะจัดการแข่งขันกันเพื่อพิสูจน์ความแข็งแกร่ง โดยมีเงื่อนไขว่า ใครก็ตามที่สามารถทำให้นักเดินทางที่กำลังเดินอยู่บนถนนเบื้องล่างยอมถอดเสื้อคลุมของเขาออกได้ก่อน จะเป็นผู้ชนะในการแข่งขันครั้งนี้
เมื่อตกลงกันได้แล้ว ลมจึงเป็นฝ่ายเริ่มต้นการแข่งขันก่อน มันรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีแล้วพัดกระหน่ำไปยังนักเดินทางอย่างรุนแรง หวังที่จะใช้พลังลมพัดให้เสื้อคลุมหลุดออกจากตัวของเขาให้ได้ แต่ยิ่งลมพัดแรงมากเท่าไหร่ นักเดินทางก็ยิ่งกระชับเสื้อคลุมของเขาให้แน่นขึ้นเพื่อป้องกันความหนาวเย็นและความรุนแรงของลม ลมพยายามอยู่สักพักใหญ่ แต่ก็ไม่สำเร็จ ในที่สุดมันจึงยอมแพ้ไป
คราวนี้ถึงตาของพระอาทิตย์บ้าง พระอาทิตย์เริ่มต้นด้วยการค่อยๆ ส่องแสงอันอบอุ่นลงมายังนักเดินทางอย่างนุ่มนวล ความอบอุ่นนั้นทำให้นักเดินทางรู้สึกผ่อนคลาย จากนั้นพระอาทิตย์ก็ค่อยๆ เพิ่มระดับความร้อนขึ้นทีละน้อย จนนักเดินทางเริ่มรู้สึกร้อนและเหงื่อออก ในที่สุดเขาก็ทนต่อความร้อนไม่ไหวและยอมถอดเสื้อคลุมของเขาออกด้วยตนเอง
คติสอนใจ
นิทานอีสปเรื่อง ลมกับพระอาทิตย์ นี้สอนให้รู้ว่า “การใช้เหตุผลและการโน้มน้าวใจอย่างนุ่มนวล มักจะได้ผลลัพธ์ที่ดีและยั่งยืนกว่าการใช้กำลังบังคับขู่เข็ญ”
