ในฟาร์มอันกว้างใหญ่และสงบสุข มีครอบครัวไก่ครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ในทุกๆ วัน พ่อไก่และแม่ไก่จะช่วยกันออกไปคุ้ยเขี่ยหาอาหารเพื่อนำมาเลี้ยงดูลูกๆ ของตนเอง พวกมันใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและพอเพียงตามอัตภาพ
เนื้อเรื่อง
อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่พ่อไก่กำลังคุ้ยเขี่ยหาอาหารอยู่ในลานดินนั้นเอง มันก็ได้พบกับไข่มุกเม็ดงามเม็ดหนึ่งที่ส่องประกายแวววาวอยู่บนพื้นดิน ตอนแรกมันก็รู้สึกตื่นเต้นกับความสวยงามของไข่มุกเม็ดนั้นเป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อแม่ไก่ได้เข้ามาดูและบอกว่ามันคือ “ไข่มุก” ซึ่งเป็นของมีค่าสำหรับมนุษย์ พ่อไก่กลับรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ไร้ค่าสำหรับตนเอง
“ไข่มุกเม็ดนี้จะมีค่าสำหรับข้าได้อย่างไร ในเมื่อข้าไม่สามารถกินมันได้” พ่อไก่พูดกับแม่ไก่ “สำหรับข้าแล้ว เมล็ดข้าวเพียงเมล็ดเดียวยังมีค่ามากกว่าไข่มุกเม็ดนี้เสียอีก เพราะมันสามารถทำให้ข้าอิ่มท้องและมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้”
แม่ไก่เมื่อได้ฟังดังนั้นก็เห็นด้วยกับความคิดของพ่อไก่ เธอกล่าวเสริมว่า “ใช่แล้ว สิ่งที่มีค่าสำหรับเราอย่างแท้จริงคือสิ่งที่สามารถช่วยให้เราดำรงชีวิตอยู่ได้ ไม่ใช่สิ่งที่สวยงามแต่ไร้ประโยชน์”
เมื่อคิดได้ดังนั้น พ่อไก่จึงได้วางไข่มุกเม็ดนั้นทิ้งไว้ที่เดิมโดยไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย จากนั้นทั้งสองก็ได้เดินจากไปเพื่อคุ้ยเขี่ยหาเมล็ดข้าวและอาหารอื่นๆ ต่อไป
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง พ่อไก่ แม่ไก่กับไข่มุก นี้สอนให้รู้ว่า “คุณค่าของสิ่งของไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคาหรือความสวยงามเสมอไป แต่ขึ้นอยู่กับประโยชน์และการนำไปใช้ให้เกิดคุณค่าที่แท้จริงกับผู้ที่ครอบครองมัน”
