กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ทุ่งข้าวสาลีอันกว้างใหญ่ มีแม่นกกระจาบตัวหนึ่งได้สร้างรังและวางไข่เลี้ยงดูลูกน้อยของตนอยู่ท่ามกลางรวงข้าวที่กำลังสุกเหลืองอร่าม มันเลือกสถานที่แห่งนี้เพราะเชื่อว่าเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับลูกๆ ของมัน
เนื้อเรื่อง
วันเวลาผ่านไป ลูกนกกระจาบน้อยก็ได้ฟักออกมาจากไข่และเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนขนปีกเริ่มขึ้นแข็งแรงพอที่จะหัดบินได้แล้ว ในขณะเดียวกัน ต้นข้าวสาลีในทุ่งก็เริ่มสุกงอมเต็มที่และใกล้ถึงเวลาเก็บเกี่ยว
อยู่มาวันหนึ่ง ก่อนที่แม่นกจะบินออกไปหาอาหาร มันได้สั่งเสียลูกๆ ของตนไว้ว่า “ลูกรัก หากมีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้นในระหว่างที่แม่ไม่อยู่ พวกเจ้าจงตั้งใจฟังให้ดีว่าชาวนาเขาพูดอะไรกันบ้าง แล้วนำมาเล่าให้แม่ฟังเมื่อแม่กลับมานะ”
หลังจากที่แม่นกบินจากไปไม่นานนัก ชาวนาผู้เป็นเจ้าของทุ่งก็ได้เดินมาตรวจดูความเรียบร้อยพร้อมกับลูกชายของเขา “ดูสิลูก” ชาวนากล่าว “ตอนนี้ข้าวสาลีของเราสุกเต็มที่แล้ว ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้วล่ะ พรุ่งนี้เจ้าจงไปบอกกล่าวเพื่อนบ้านของเราให้มาช่วยกันเก็บเกี่ยวด้วยนะ”
เมื่อแม่นกกลับมาถึงในตอนเย็น ลูกนกก็รีบเล่าเรื่องที่ได้ยินมาทั้งหมดให้แม่ฟังด้วยความตื่นตระหนกและขอให้แม่รีบพาพวกตนหนีไปโดยเร็ว
แต่แม่นกกลับตอบอย่างใจเย็นว่า “อย่าเพิ่งตกใจไปเลยลูกรัก หากเขายังต้องรอพึ่งพาเพื่อนบ้านอยู่ล่ะก็ เราก็ยังคงมีเวลาเหลืออีกมาก”
วันต่อมาก็ยังไม่มีใครมาเก็บเกี่ยวข้าวสาลี และในวันนั้นลูกนกก็ได้ยินชาวนาพูดกับลูกชายอีกครั้งว่า “ดูเหมือนว่าเพื่อนบ้านของเราจะติดธุระเสียแล้ว เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เจ้าจงไปบอกกล่าวญาติพี่น้องของเราให้มาช่วยกันแทนนะ”
ลูกนกเมื่อได้ยินดังนั้นก็นำเรื่องไปบอกแม่ของตนอีกครั้ง แต่แม่นกก็ยังคงมีท่าทีสงบนิ่งเหมือนเดิม “ไม่ต้องกังวลไปหรอกลูก หากเขายังต้องรอพึ่งพาญาติพี่น้องอยู่ เราก็ยังคงปลอดภัยดี”
จนกระทั่งในวันต่อมา ลูกนกก็ได้ยินชาวนาพูดกับลูกชายด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวว่า “ในเมื่อไม่มีใครมาช่วยเราเลยแม้แต่คนเดียว พรุ่งนี้เช้าตรู่ เราสองคนพ่อลูกนี่แหละที่จะลงมือเก็บเกี่ยวข้าวทั้งหมดด้วยตนเอง!”
เมื่อแม่นกได้ฟังเรื่องราวในครั้งนี้ เธอก็รีบบอกกับลูกๆ ในทันทีว่า “บัดนี้ถึงเวลาที่เราจะต้องไปจากที่นี่กันจริงๆ แล้วลูกรัก! เพราะเมื่อใดก็ตามที่คนเรารู้จักที่จะพึ่งพาตนเองแทนที่จะรอคอยความช่วยเหลือจากผู้อื่น เมื่อนั้นการงานของเขาก็จะสำเร็จลงอย่างแน่นอน”
ว่าแล้ว แม่นกก็ได้พาลูกๆ ของตนบินจากไปในคืนนั้นเอง
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง นกกระจาบกับลูกเล็ก นี้สอนให้รู้ว่า “การพึ่งพาตนเองคือสิ่งที่ดีที่สุดและแน่นอนที่สุด อย่าได้มัวแต่รอคอยความช่วยเหลือจากผู้อื่น เพราะงานจะสำเร็จลงได้ก็ต่อเมื่อเราลงมือทำด้วยตนเอง”
พุทธภาษิต
“อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ” (อัตตา หิ อัตตะโน นาโถ) คำแปล: ตนแล เป็นที่พึ่งแห่งตน
