ในป่าลึกที่อุดมสมบูรณ์ มีนายพรานคนหนึ่งกำลังออกตามล่าหาร่องรอยของสิงโตที่เขาติดตามมาหลายวัน เขามุ่งมั่นที่จะล่าเจ้าป่าตัวนี้ให้ได้เพื่อพิสูจน์ฝีมือและความกล้าหาญของตนเอง ด้วยความกระตือรือร้น เขาจึงได้เข้าไปสอบถามคนตัดไม้ที่กำลังทำงานอยู่ในป่า
เนื้อเรื่อง
“สหายเอ๋ย ท่านพอจะเห็นร่องรอยของสิงโตบ้างหรือไม่ หรือพอจะรู้บ้างไหมว่ามันซ่อนตัวอยู่ที่ใด?” นายพรานเอ่ยถามคนตัดไม้
คนตัดไม้ผู้ชาญฉลาดและคุ้นเคยกับป่าแห่งนี้เป็นอย่างดี จึงตอบกลับไปว่า “แน่นอน ข้ารู้ดีว่ามันอยู่ที่ไหน ท่านตามข้ามาสิ แล้วข้าจะพาท่านไปพบกับตัวสิงโตเลย ไม่ใช่แค่ร่องรอยของมัน”
เมื่อนายพรานได้ยินดังนั้น แทนที่เขาจะรู้สึกดีใจ เขากลับหน้าซีดเผือดและตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ขาของเขาก้าวไม่ออก และฟันของเขาก็กระทบกันด้วยความประหม่า
เขาพูดกับคนตัดไม้ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า “ไม่…ไม่เป็นไร! ข้า…ข้าแค่ต้องการตามหาร่องรอยของมันเท่านั้น ไม่ได้ต้องการที่จะเจอตัวจริง!”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง นายพรานกับคนตัดไม้ นี้สอนให้รู้ว่า “ความกล้าหาญที่แท้จริงนั้นวัดกันที่การกระทำ ไม่ใช่เพียงแค่ลมปาก คนที่กล้าแต่พูดโอ้อวด แต่ครั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงกลับขลาดกลัว ย่อมไม่ต่างอะไรกับคนขี้ขลาด”
