ณ ริมหน้าผาสูงชันที่ติดกับทะเลอันกว้างใหญ่ มีกวางตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันมีโชคร้ายที่ตาข้างหนึ่งของมันบอดสนิท ทำให้มันต้องใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษกว่าสัตว์ตัวอื่นๆ
เนื้อเรื่อง
ในทุกๆ วัน กวางตาเดียวจะออกไปเล็มหญ้าที่ริมหน้าผา โดยมันจะหันตาข้างที่บอดของมันออกไปทางทะเลเสมอ เพราะมันคิดว่าคงไม่มีอันตรายใดๆ มาจากทางทะเลได้อย่างแน่นอน ส่วนตาข้างที่ดีของมันก็จะคอยสอดส่องและระแวดระวังภัยจากในป่าซึ่งเป็นที่ที่นักล่ามักจะซุ่มซ่อนอยู่
อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่กวางตาเดียวกำลังเพลิดเพลินกับการกินหญ้าอยู่นั้น ก็ได้มีเรือประมงลำหนึ่งแล่นผ่านมา ชาวประมงบนเรือเมื่อได้เห็นกวางที่กำลังยืนอยู่อย่างไม่ระวังตัวที่ริมหน้าผา พวกเขาก็ได้ยกธนูขึ้นแล้วยิงไปที่กวางอย่างแม่นยำ
ลูกธนูได้พุ่งเข้าปักที่ลำตัวของกวางอย่างจังโดยที่มันไม่ทันได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย มันรู้สึกเจ็บปวดและทรมานเป็นอย่างยิ่ง ก่อนที่มันจะสิ้นใจลง มันได้รำพึงกับตนเองด้วยความเสียใจว่า “โอ้! ข้าช่างโชคร้ายเสียนี่กระไร ข้ามัวแต่ระวังภัยจากในป่า หารู้ไม่ว่าอันตรายที่คาดไม่ถึงนั้นกลับมาจากทางที่ข้าคิดว่าปลอดภัยที่สุด”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง กวางตาเดียว นี้สอนให้รู้ว่า “อย่าได้ประมาทและมองข้ามอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นจากทิศทางที่เราคาดไม่ถึง เพราะภัยร้ายมักจะมาจากที่ที่เราไว้ใจและไม่ทันได้ระวังตัวเสมอ”
