กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กชายคนหนึ่งที่เริ่มต้นชีวิตการเป็นขโมยตั้งแต่อายุยังน้อย เรื่องราวของเขาเริ่มต้นขึ้นจากสิ่งเล็กๆ ที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่กลับส่งผลกระทบอันใหญ่หลวงต่อชีวิตของเขาในอนาคต
เนื้อเรื่อง
จุดเริ่มต้นของการเป็นโจรของเด็กชายเกิดขึ้นในวันที่เขานำกระดานชนวนของเพื่อนนักเรียนที่ขโมยมา กลับไปอวดแม่ของตนเองที่บ้าน แทนที่ผู้เป็นแม่จะว่ากล่าวตักเตือนและสั่งสอนให้ลูกนำของไปคืนเจ้าของ เธอกลับกล่าวชมเชยและให้ท้ายลูกชายในการกระทำที่ผิดนั้นเสียอีก
เมื่อเด็กชายเติบโตขึ้น เขาก็เริ่มขโมยของที่มีค่ามากขึ้นเรื่อยๆ จากเสื้อผ้าของผู้คนไปจนถึงของมีค่าอื่นๆ และในทุกครั้งที่เขานำของที่ขโมยมาได้กลับมาให้แม่ เธอก็จะยิ่งชื่นชมและภูมิใจในตัวเขามากขึ้นไปอีก ทำให้เด็กชายยิ่งได้ใจและถลำลึกเข้าไปในเส้นทางของการเป็นโจรโดยไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย
เวลาผ่านไป จนกระทั่งเขาเติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัว เขาก็ได้กลายเป็นโจรผู้ช่ำชองและก่อคดีร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็ถูกจับได้และถูกตัดสินให้ประหารชีวิต
ในวันที่เขาถูกนำตัวไปยังลานประหาร เขาได้เห็นแม่ของตนยืนร้องไห้อยู่ในฝูงชน เขาจึงได้ขออนุญาตผู้คุมเพื่อที่จะพูดคุยกับแม่เป็นครั้งสุดท้าย เมื่อผู้คุมอนุญาต เขาก็ได้เดินเข้าไปหาแม่แล้วแสร้งทำเป็นจะกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหู แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้กัดเข้าไปที่ใบหูของแม่จนขาด
ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันตกใจและรุมประณามในการกระทำอันโหดเหี้ยมของเขา แต่เขาได้ตะโกนกลับไปว่า “ที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อเป็นการสั่งสอนนาง! ถ้านางรู้จักสั่งสอนและลงโทษข้าตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าขโมยกระดานชนวนของเพื่อนมา ข้าก็คงไม่ต้องมามีจุดจบที่น่าอนาถเช่นนี้!”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง เด็กขโมยกับแม่ นี้สอนให้รู้ว่า “การตามใจหรือให้ท้ายลูกในการกระทำที่ผิดตั้งแต่เล็กน้อย โดยไม่ว่ากล่าวตักเตือนหรือสั่งสอนในสิ่งที่ถูกต้อง ย่อมเป็นการปูทางให้ลูกเติบโตไปเป็นอาชญากรและประสบกับหายนะในที่สุด”
