นิทานอีสป เรื่อง หมาในรางหญ้า พร้อมข้อคิดสอนใจ

หลายคนคงเคยได้ยินคำว่า “หมาหวงก้าง” ที่ใช้เรียกคนที่ไม่ยอมให้ใครได้ประโยชน์ ทั้งที่ตัวเองก็ใช้ของสิ่งนั้นไม่ได้ นิทานอีสปเรื่องนี้คือต้นแบบของนิสัยดังกล่าว และชวนให้เด็กๆ คิดว่าการแบ่งปันสิ่งที่เราไม่ได้ใช้นั้นสำคัญเพียงใด

เนื้อเรื่อง

ในฟาร์มแห่งหนึ่งมีโรงนาหลังใหญ่ ภายในมีรางไม้ยาวสำหรับใส่หญ้าแห้งให้วัวกินทุกเย็น หญ้าในรางหอมกรุ่นเพราะเพิ่งตากแดดมาใหม่ๆ

บ่ายวันหนึ่ง อากาศร้อนอบอ้าว สุนัขตัวหนึ่งเดินเข้ามาหาที่หลบแดด มันเห็นรางหญ้านุ่มๆ ก็กระโดดขึ้นไปนอนขดตัวอยู่ในนั้นอย่างสบายใจ แล้วหลับไปจนเกือบค่ำ

เมื่อตะวันคล้อย ฝูงวัวที่ไถนามาทั้งวันก็เดินกลับเข้าโรงนาด้วยความเหนื่อยล้าและหิวโหย วัวตัวแรกยื่นจมูกเข้าไปหวังจะกินหญ้า แต่ทันใดนั้นสุนัขก็ผุดลุกขึ้น แยกเขี้ยวและเห่าเสียงดังลั่น “โฮ่ง! ถอยไปนะ ที่นี่ของข้า!”

วัวสะดุ้งถอยหลัง วัวตัวที่สองลองเข้าไปบ้าง ก็ถูกสุนัขงับเฉียดจมูกจนต้องหลบ วัวทั้งฝูงยืนมองหญ้าในรางตาปริบๆ ท้องร้องโครกคราก

วัวตัวที่แก่ที่สุดจึงพูดขึ้นอย่างใจเย็น “เจ้าสุนัขเอ๋ย เจ้ากินหญ้าไม่ได้ ส่วนพวกเราทำงานหนักมาทั้งวันและต้องการอาหาร เจ้าลงไปนอนที่กองฟางมุมโน้นก็นุ่มเหมือนกัน แล้วให้พวกเรากินเถิด”

แต่สุนัขกลับยิ่งเห่าดังกว่าเดิม “ข้าไม่สน ข้าจะนอนตรงนี้ ใครก็ห้ามแตะ!” มันไม่ได้หิว และไม่ได้อยากกินหญ้าเลยสักนิด มันแค่ไม่อยากให้ใครได้สิ่งที่ตัวเองมีอยู่

ชาวนาได้ยินเสียงเอะอะจึงเดินมาดู พอเห็นภาพสุนัขยืนขวางรางหญ้าไม่ให้วัวที่หิวโซได้กิน เขาก็ส่ายหัวด้วยความระอา “เจ้าหมานิสัยเห็นแก่ตัว ตัวเองก็กินไม่ได้ แต่ยังกีดกันคนอื่นอีก” ว่าแล้วก็คว้าไม้กวาดไล่สุนัขออกไปจากโรงนา

คืนนั้นฝูงวัวได้กินหญ้าจนอิ่มหนำ ส่วนสุนัขต้องไปนอนตากน้ำค้างอยู่หน้าประตู ไม่มีวัวตัวไหนอยากเป็นเพื่อนกับมันอีกเลย

นิทานที่เกี่ยวข้อง

• สุนัขกับเงาโลภมาก ลาภหาย
• ห่านกับไข่ทองคำความโลภมากมักลาภหาย
• มดกับนกเขาการทำความดีแม้เพียงเล็กน้อย ก็ย่อมได้รับผลดีตอบแทนเสมอ