ในสวนสวยหลังบ้านหลังหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ มีหอยทากสองแม่ลูกอาศัยอยู่ใต้ใบโฮสต้าที่ชุ่มชื้น ลูกหอยทากนั้นมีนิสัยช่างติและมักจะมองเห็นแต่ข้อบกพร่องของผู้อื่นอยู่เสมอ
เนื้อเรื่อง
วันหนึ่ง ขณะที่สองแม่ลูกกำลังคลานเล่นอยู่นั้น ก็ได้มีหอยทากตัวอื่นๆ คลานผ่านมา ลูกหอยทากเมื่อเห็นดังนั้นก็เริ่มวิจารณ์เพื่อนบ้านของตนให้แม่ฟัง
“ดูนั่นสิแม่” ลูกหอยทากพูดพลางชี้ไปยังหอยทากตัวหนึ่ง “ดูเปลือกของเขาสิ บิดเบี้ยวไม่สมมาตรเอาเสียเลย ช่างน่าเกลียดจริงๆ”
แม่หอยทากเมื่อได้ฟังดังนั้นจึงได้ตอบกลับลูกของตนไปว่า “ลูกรัก ก่อนที่เจ้าจะไปวิจารณ์ความคดเคี้ยวของผู้อื่น เจ้าลองมองดูตัวเองให้ดีเสียก่อนดีหรือไม่?”
ลูกหอยทากรู้สึกไม่พอใจในคำพูดของแม่ มันจึงคลานตรงไปยังกระจกเงาบานเล็กๆ ที่เจ้าของบ้านลืมทิ้งไว้ในสวน เพื่อที่จะพิสูจน์ให้แม่เห็นว่าตนเองนั้นสมบูรณ์แบบเพียงใด
แต่เมื่อมันได้เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจกเป็นครั้งแรก มันก็ต้องตกใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะภาพที่มันเห็นคือหอยทากตัวหนึ่งที่มีเปลือกที่บิดเบี้ยวและเอนเอียงไปข้างหนึ่งอย่างน่าเกลียด ซึ่งนั่นก็คือตัวของมันเอง
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง หอยทากกับกระจก นี้สอนให้รู้ว่า “คนเรามักจะมองเห็นข้อบกพร่องของผู้อื่นได้อย่างง่ายดาย แต่กลับมองไม่เห็นข้อบกพร่องที่ใหญ่กว่าของตนเอง ควรสำรวจและแก้ไขตนเองให้ดีเสียก่อน ก่อนที่จะไปเที่ยวติเตียนผู้อื่น”
พุทธภาษิต
“อตฺตนา โจทยตฺตานํ” (อัตตะนา โจทะยัตตานัง) คำแปล: จงเตือนตนด้วยตนเอง
