กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีไก่โต้งตัวหนึ่งที่หยิ่งผยองและหลงตนเองเป็นอย่างยิ่ง มันเชื่อสุดหัวใจว่าดวงอาทิตย์ขึ้นมาส่องสว่างในทุกๆ เช้าได้ก็เพราะเสียงขันอันทรงพลังของมันแต่เพียงผู้เดียว
เนื้อเรื่อง
ในทุกๆ วัน ไก่โต้งจะตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ มันจะบินขึ้นไปเกาะบนรั้วที่สูงที่สุดแล้วโก่งคอขันเสียงดังลั่น “เอ้ก-อี-เอ้ก-เอ้ก!” และเมื่อมันขันจบลงไม่นาน ดวงอาทิตย์ก็จะค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาเสมอ
เหตุการณ์นี้ทำให้มันเชื่ออย่างสนิทใจว่า “หากข้าไม่ขัน ดวงอาทิตย์ก็จะไม่ขึ้น!”
วันหนึ่ง ไก่โต้งเกิดทะเลาะกับชาวนาผู้เป็นเจ้าของอย่างรุนแรง มันจึงตัดสินใจที่จะสั่งสอนบทเรียนให้แก่มนุษย์และสัตว์ทั้งหลายในฟาร์ม “ในเมื่อไม่มีใครเห็นคุณค่าในตัวข้า” มันคิดด้วยความโมโห “พรุ่งนี้ข้าจะไม่ขัน และพวกเจ้าทั้งหมดก็จะได้อยู่กันในความมืดมิดตลอดไป!”
คืนนั้น ไก่โต้งจึงไปแอบซ่อนตัวอยู่ในยุ้งฉางและนอนหลับไปโดยไม่สนใจเวลา
แต่แล้วในเช้าวันรุ่งขึ้น แม้ว่าจะไม่มีเสียงขันของไก่โต้งจอมหยิ่งดังขึ้นเหมือนเช่นเคย แต่ดวงอาทิตย์ก็ยังคงขึ้นมาส่องสว่างและมอบความอบอุ่นให้แก่โลกตามเวลาของมันอย่างเที่ยงตรงไม่เปลี่ยนแปลง ชาวนาและสัตว์ต่างๆ ในฟาร์มต่างก็ตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตและทำงานกันตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ไก่กับดวงอาทิตย์ นี้สอนให้รู้ว่า “อย่าได้หลงตนเองว่ามีความสำคัญจนเกินไป เพราะโลกนี้ยังคงสามารถดำเนินต่อไปได้แม้ว่าจะไม่มีเราอยู่ก็ตาม”
พุทธภาษิต
“อตฺตานํ นาติวตฺเตยฺย” (อัตตานัง นาติวัตเตยยะ) คำแปล: ไม่ควรลืมตน
