กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคนเลี้ยงแกะผู้หนึ่งอาศัยอยู่ชายป่า วันหนึ่งขณะที่เขากำลังดูแลฝูงแกะอยู่นั้น เขาได้พบกับลูกหมาป่าตัวน้อยที่พลัดหลงจากฝูงโดยบังเอิญ ด้วยความสงสารและเอ็นดู เขาจึงได้เก็บลูกหมาป่าตัวนั้นมาเลี้ยงรวมไว้กับฝูงแกะและสุนัขเลี้ยงแกะของเขา
เนื้อเรื่อง
คนเลี้ยงแกะได้ให้ความรักและดูแลลูกหมาป่าเป็นอย่างดีไม่ต่างจากที่เขาดูแลสุนัขเลี้ยงแกะของตนเอง ลูกหมาป่าจึงเติบโตขึ้นมาอย่างเชื่องและคุ้นเคยกับฝููงแกะเป็นอย่างดี
เมื่อลูกหมาป่าเติบโตขึ้นจนกลายเป็นหมาป่าหนุ่มที่แข็งแรง มันก็เริ่มแสดงสัญชาตญาณของนักล่าออกมา ทุกครั้งที่มีหมาป่าตัวอื่นแอบย่องเข้ามาเพื่อที่จะขโมยแกะในฝูง มันก็จะออกไปขับไล่และต่อสู้กับหมาป่าเหล่านั้นจนพวกมันต้องล่าถอยไป ทำให้คนเลี้ยงแกะรู้สึกชื่นชมและไว้วางใจในตัวมันเป็นอย่างยิ่ง
อยู่มาวันหนึ่ง คนเลี้ยงแกะมีธุระด่วนที่จะต้องเดินทางเข้าไปในเมือง เขาจึงได้ฝากฝูงแกะไว้ให้หมาป่าที่เขาเลี้ยงไว้ช่วยดูแล โดยเชื่อมั่นว่ามันจะสามารถปกป้องฝูงแกะจากอันตรายได้อย่างแน่นอน
แต่เมื่อเขากลับมาถึงในตอนเย็น เขาก็ต้องพบกับภาพที่น่าสลดใจ ฝูงแกะของเขาได้ถูกฆ่าตายจนหมดสิ้น และหมาป่าที่เขาเคยไว้วางใจก็กำลังยืนกินซากแกะอย่างเอร็ดอร่อย เขาจึงได้ตระหนักถึงความจริงอันน่าเจ็บปวดว่า แม้เขาจะเลี้ยงดูมันมาอย่างดีเพียงใด แต่สัญชาตญาณความเป็นนักล่าของหมาป่าย่อมไม่เปลี่ยนแปลงไป
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง คนเลี้ยงแกะกับลูกหมาป่า นี้สอนให้รู้ว่า “สันดานดั้งเดิมของคนพาลหรือผู้ที่มีจิตใจชั่วร้ายนั้นยากที่จะเปลี่ยนแปลงได้ การให้ความไว้วางใจแก่คนผิด อาจนำมาซึ่งความสูญเสียและหายนะอันใหญ่หลวง”
พุทธภาษิต
“ทุชฺชํ ตํ อนุวตฺตนํ” (ทุชชัง ตัง อะนุวัตตะนัง) คำแปล: การประพฤติตาม (สันดานเดิม) นั้น ละได้ยาก
