ในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง มีเด็กชายจอมซนคนหนึ่งอาศัยอยู่ เขาชอบวิ่งเล่นและสำรวจสิ่งต่างๆ ในป่าและทุ่งหญ้าใกล้บ้านอยู่เสมอ และด้วยความที่เป็นเด็กช่างสงสัย เขามักจะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ จากประสบการณ์ตรงของตนเอง
เนื้อเรื่อง
วันหนึ่ง ขณะที่เด็กชายกำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออยู่ในทุ่งหญ้านั้นเอง เขาก็ได้พลาดท่าไปสัมผัสกับใบของต้นตำแยโดยไม่ได้ตั้งใจ ทันทีที่ผิวหนังสัมผัสกับใบตำแย เขาก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนและคันเป็นอย่างยิ่ง
ด้วยความเจ็บปวดและตกใจ เด็กชายรีบวิ่งกลับบ้านไปฟ้องแม่ของตนเอง “ท่านแม่! ข้าเจ็บเหลือเกิน! ข้าแค่เดินผ่านแล้วสัมผัสกับใบไม้ใบนั้นเบาๆ เท่านั้นเอง แต่มันกลับทำให้ข้าเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้!” เด็กชายพูดพร้อมกับน้ำตานองหน้า
แม่เมื่อได้ฟังดังนั้นและเห็นร่องรอยบนแขนของลูกชาย ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไปโดนต้นตำแยมา เธอจึงได้สอนบทเรียนอันล้ำค่าให้กับลูกชายว่า
“ลูกรัก จำไว้นะว่าครั้งต่อไปที่เจ้าจะไปจับต้นตำแยอีก เจ้าจะต้องจับมันอย่างหนักแน่นและรวดเร็วราวกับจะกำมันให้แหลกคามือ แล้วมันก็จะไม่สามารถทำอันตรายเจ้าได้อีกเลย”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง เด็กชายกับต้นตำแย นี้สอนให้รู้ว่า “เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหาหรืออุปสรรคที่ท้าทาย หากเราทำด้วยความลังเลและไม่เด็ดขาด ก็อาจจะได้รับผลลัพธ์ที่เจ็บปวด แต่หากเราเผชิญหน้ากับมันด้วยความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยว เราก็จะสามารถเอาชนะมันไปได้”
