ณ ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ มีคนเลี้ยงแกะผู้หนึ่งกำลังเฝ้าดูแลฝูงแกะของตนอย่างขะมักเขม้น ในบริเวณใกล้ๆ กันนั้น มีหมาป่าตัวหนึ่งที่มักจะมาเดินวนเวียนอยู่ใกล้ๆ กับฝูงแกะเสมอ แต่ก็น่าแปลกที่มันไม่เคยคิดที่จะทำร้ายหรือจับแกะกินเลยแม้แต่ตัวเดียว
เนื้อเรื่อง
คนเลี้ยงแกะเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของหมาป่าตัวนี้อยู่ทุกวัน และเมื่อเห็นว่ามันไม่มีทีท่าว่าจะเป็นอันตราย เขาก็เริ่มไว้วางใจและคิดว่ามันคงจะเป็นหมาป่าที่ดีและเป็นมิตรกับฝูงแกะของเขา
อยู่มาวันหนึ่ง คนเลี้ยงแกะมีธุระด่วนที่จะต้องเดินทางเข้าไปในเมือง เขาจึงได้ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นั่นก็คือการฝากฝูงแกะของตนไว้ให้หมาป่าช่วยดูแล “สหายหมาป่า ข้ามีธุระต้องไปในเมืองสักพัก ข้าขอฝากเจ้าช่วยดูแลฝูงแกะของข้าด้วยนะ”
หมาป่าเมื่อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งและรีบรับปากในทันที “ได้เลยสหาย ข้าจะดูแลฝูงแกะของท่านให้ดีที่สุด ท่านไม่ต้องเป็นห่วง” คนเลี้ยงแกะเมื่อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกสบายใจและออกเดินทางไปยังเมืองในทันที
เมื่อคนเลี้ยงแกะกลับมาถึงในตอนเย็น เขาก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า ฝูงแกะของเขาได้หายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงแต่กองกระดูกที่เกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น เขาจึงได้แต่ยืนสำนึกในความผิดพลาดและความโง่เขลาของตนเองที่หลงไว้ใจในคำพูดและการกระทำของคนชั่ว
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง หมาป่ากับคนเลี้ยงแกะ นี้สอนให้รู้ว่า “อย่าได้หลงเชื่อและไว้ใจในคำพูดหรือการกระทำของคนพาลโดยง่าย เพราะสันดานของคนชั่วย่อมไม่เปลี่ยนแปลง และพร้อมที่จะทำร้ายเราได้ทุกเมื่อเมื่อมีโอกาส”
