กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีปูทะเลตัวหนึ่งที่รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตในท้องทะเลที่ซ้ำซากจำเจ มันปรารถนาที่จะได้ขึ้นไปผจญภัยและลองใช้ชีวิตบนบกเหมือนสัตว์ชนิดอื่นๆ วันหนึ่งมันจึงได้ตัดสินใจที่จะละทิ้งบ้านอันปลอดภัยของตนเองในทะเล แล้วคลานขึ้นไปเดินเล่นที่ทุ่งหญ้าชายฝั่ง
เนื้อเรื่อง
ปูทะเลรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับโลกใบใหม่ที่มันเพิ่งเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรก มันเพลิดเพลินกับการเล็มหญ้าอ่อนๆ และนอนอาบแดดอุ่นๆ อยู่บนพื้นดิน โดยไม่ได้ตระหนักถึงอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ในขณะที่มันกำลังเพลิดเพลินอยู่นั้นเอง ก็ได้มีสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่งที่กำลังหิวโซเดินผ่านมา เมื่อมันเห็นปูทะเลที่ดูน่าอร่อยและไร้ทางสู้กำลังเดินอยู่อย่างไม่ระวังตัว มันก็ไม่รอช้าและรีบวิ่งเข้าไปตะครุบปูทะเลไว้ในทันที
ปูทะเลเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะกลายเป็นอาหารของสุนัขจิ้งจอกก็รู้สึกเสียใจและได้รำพึงกับตนเองเป็นครั้งสุดท้ายว่า
“โอ้! ข้าช่างโง่เขลาเสียจริง สมควรแล้วที่จะต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้ เพราะข้าไม่รู้จักพอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่ กลับละทิ้งบ้านอันแสนปลอดภัยในท้องทะเลซึ่งเป็นที่ที่ข้าควรจะอยู่ แล้วขึ้นมาผจญภัยในดินแดนที่ไม่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ปูทะเลกับหมาจิ้งจอก นี้สอนให้รู้ว่า “การละทิ้งสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและคุ้นเคยเพื่อไปแสวงหาสิ่งใหม่ๆ ที่ตนเองไม่ถนัดและไม่รู้จักดีพอ อาจนำมาซึ่งภยันตรายถึงชีวิตได้”
พุทธภาษิต
“สนฺตุฏฺฐี ปรมํ ธนํ” (สันตุฏฐี ปะระมัง ธะนัง) คำแปล: ความสันโดษ (ความพอใจในสิ่งที่มี) เป็นทรัพย์อย่างยิ่ง
