ณ หนองน้ำแห่งหนึ่ง มีครอบครัวอึ่งอ่างอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข วันหนึ่งขณะที่ลูกอึ่งอ่างกำลังวิ่งเล่นอยู่นั้น ก็ได้มีวัวตัวใหญ่ตัวหนึ่งเดินมากินน้ำที่หนองน้ำแห่งนั้น ลูกอึ่งอ่างซึ่งไม่เคยเห็นสัตว์ที่ใหญ่โตเช่นนี้มาก่อนก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง
เนื้อเรื่อง
เมื่อลูกอึ่งอ่างกลับมาถึงบ้าน มันก็ได้รีบวิ่งไปหาแม่ของตนเองแล้วเล่าเรื่องที่มันได้ไปพบเจอมาด้วยความตื่นเต้นว่า “ท่านแม่! วันนี้ข้าไปเจอสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งมา มันตัวใหญ่โตมโหฬารมากจริงๆ!”
แม่ของมันซึ่งเป็นอึ่งอ่างที่หยิ่งผยองและไม่เคยยอมรับว่ามีใครยิ่งใหญ่ไปกว่าตนเอง เมื่อได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกไม่พอใจ มันจึงได้พองลมเข้าไปในท้องของตนเองจนตัวกลมป่องแล้วเอ่ยถามลูกว่า “แล้วมันตัวใหญ่เท่านี้ได้หรือไม่?”
ลูกอึ่งอ่างส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ยังเล็กกว่ามากเลยจ้ะแม่”
แม่ของมันเมื่อได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกเสียหน้า มันจึงได้พยายามพองลมเข้าไปในท้องของตนเองอีกจนสุดความสามารถ แล้วเอ่ยถามลูกอีกครั้งว่า “แล้วเท่านี้ล่ะ ใหญ่เท่ามันหรือยัง?”
ลูกอึ่งอึ่งก็ยังคงตอบกลับมาเหมือนเดิมว่า “ยังหรอกจ้ะแม่ ท่านยังตัวเล็กกว่ามันมากนัก”
ด้วยความโมโหและความไม่ยอมแพ้ แม่อึ่งอ่างจึงได้รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีแล้วพองลมเข้าไปในท้องของตนเองเป็นครั้งสุดท้ายอย่างสุดแรงเกิด และในที่สุดท้องของมันก็รับไม่ไหวและระเบิดออก ทำให้มันเสียชีวิตลงในทันที
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง อึ่งอ่างและวัว นี้สอนให้รู้ว่า “ผู้ที่หยิ่งผยองและพยายามที่จะทำในสิ่งที่เกินความสามารถของตนเองเพื่อที่จะเทียบเท่ากับผู้ที่ยิ่งใหญ่กว่า มักจะนำมาซึ่งความพินาศและความหายนะแก่ตนเองในที่สุด”
พุทธภาษิต
“อตฺตานํ นาติวตฺเตยฺย” (อัตตานัง นาติวัตเตยยะ) คำแปล: ไม่ควรลืมตน
