ในหนองน้ำอันกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง เป็นที่อยู่อาศัยของฝูงกบจำนวนมาก พวกมันใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีมาเป็นเวลานาน จนกระทั่งวันหนึ่งพวกมันก็เกิดความคิดที่อยากจะมีเจ้านายมาคอยปกครองดูแลเหมือนกับสัตว์อื่นๆ บ้าง
เนื้อเรื่อง
ฝูงกบได้ส่งตัวแทนไปร้องขอต่อเทพจูปิเตอร์เพื่อให้ส่งเจ้านายมาให้พวกมัน เทพจูปิเตอร์ได้ฟังคำขออันน่าขบขันนั้นจึงได้โยนขอนไม้ท่อนใหญ่ลงมาในหนองน้ำ เมื่อขอนไม้ตกลงมาในน้ำก็เกิดเสียงดังสนั่นและคลื่นขนาดใหญ่ ทำให้ฝูงกบตกใจกลัวและพากันดำน้ำหนีไปซ่อนตัว
เมื่อเวลาผ่านไป พวกกบเห็นว่าขอนไม้นั้นเอาแต่นอนลอยนิ่งๆ อยู่ในน้ำ ก็เริ่มเกิดความกล้าและพากันว่ายน้ำเข้าไปดูใกล้ๆ จนกระทั่งมีกบตัวหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนขอนไม้และพบว่ามันไม่ทำอันตรายใดๆ เลย จากนั้นฝูงกบทั้งหมดก็พากันขึ้นไปกระโดดโลดเต้นบนขอนไม้อย่างสนุกสนานและไม่ให้ความเคารพอีกต่อไป
พวกมันรู้สึกว่าเจ้านายที่เป็นเพียงขอนไม้นั้นช่างไร้ประโยชน์เสียจริง จึงได้ส่งตัวแทนไปร้องขอต่อเทพจูปิเตอร์อีกครั้งเพื่อขอเจ้านายใหม่ที่แข็งแกร่งและน่าเกรงขามกว่าเดิม คราวนี้เทพจูปิเตอร์รู้สึกรำคาญและโกรธในความไม่รู้จักพอของฝูงกบ จึงได้ส่งนกกระสาตัวใหญ่ลงมาเป็นเจ้านายให้แทน
ทันทีที่นกกระสามาถึง มันก็ได้เริ่มไล่จับกบกินเป็นอาหารทีละตัวๆ อย่างง่ายดาย ฝูงกบที่เหลือต่างพากันหวาดกลัวและสิ้นหวัง พวกมันได้ส่งตัวแทนไปร้องขอต่อเทพจูปิเตอร์เป็นครั้งที่สามเพื่อขอให้เอานกกระสาออกไป แต่เทพจูปิเตอร์ได้ตอบกลับมาว่า “ในเมื่อพวกเจ้าไม่พอใจในสิ่งที่ข้ามอบให้ในตอนแรก ก็จงยอมรับผลของการกระทำและความปรารถนาอันโง่เขลาของพวกเจ้าต่อไปเถิด”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง อึ่งอ่างกับวัว นี้สอนให้รู้ว่า “การเปลี่ยนแปลงที่ไม่ได้ผ่านการไตร่ตรองให้ดี อาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม และควรพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่”
