ในโพรงเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีหนูหนุ่มตัวหนึ่งที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความฝันอันยิ่งใหญ่ มันรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตในบ้านเกิดที่ซ้ำซากจำเจและปรารถนาที่จะออกไปผจญภัยในโลกกว้างเพื่อแสวงหาประสบการณ์ใหม่ๆ และพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่ามันคือผู้ที่ฉลาดที่สุด
เนื้อเรื่อง
เช้าวันหนึ่ง หนูหนุ่มได้ตัดสินใจออกเดินทางจากบ้านเกิดของตนเอง ระหว่างทางมันได้พบกับสิ่งต่างๆ ที่มันไม่เคยเห็นมาก่อน และด้วยความที่มันเป็นหนูที่มาจากบ้านนอก มันจึงมักจะทึกทักเอาเองว่าสิ่งที่มันเห็นนั้นคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
เมื่อมันเดินทางไปพบกับจอมปลวกขนาดใหญ่ มันก็ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า “โอ้โห! นี่คือภูเขาที่สูงที่สุดที่ข้าเคยเห็นมาในชีวิต!” เมื่อมันเดินทางต่อไปจนพบกับบึงน้ำกว้าง มันก็คิดว่านั่นคือทะเลสาบที่กว้างใหญ่ที่สุดในโลก
และแล้วในที่สุด มันก็ได้เดินทางมาถึงชายทะเล มันได้พบกับหอยมุกขนาดใหญ่ตัวหนึ่งที่กำลังอ้าฝารับแสงแดดอยู่บนชายหาด ด้วยความเขลาและความไม่เคยเห็นมาก่อน มันจึงคิดว่านั่นคือถ้ำขนาดใหญ่ที่สวยงามและน่าเข้าไปสำรวจเป็นอย่างยิ่ง “ช่างเป็นถ้ำที่สวยงามอะไรเช่นนี้ ข้างในคงจะมีอาหารอร่อยๆ ซ่อนอยู่เป็นแน่” หนูหนุ่มคิดในใจ
ด้วยความหลงตัวเองและความอยากรู้อยากเห็น มันจึงรีบวิ่งเข้าไปในเปลือกหอยมุกนั้นทันที แต่ทันใดนั้นเอง หอยมุกก็ได้หุบฝาของมันลงอย่างรวดเร็ว ทำให้หนูหนุ่มผู้โง่เขลาต้องติดอยู่ภายในนั้น มันพยายามดิ้นรนหาทางออกแต่ก็ไม่เป็นผล สุดท้ายมันก็ขาดอากาศหายใจและตายอยู่ในเปลือกหอยนั้นเอง
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง หนูกับหอยมุก นี้สอนให้รู้ว่า “ผู้ที่โง่เขลาและหลงตัวเอง มักจะคิดว่าตนเองฉลาดและรู้ดีไปเสียทุกอย่าง ซึ่งความคิดเช่นนั้นมักจะนำพาหายนะมาสู่ตนเองในที่สุด”
