กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าใหญ่อันกว้างไพศาล มีหมาป่าตัวหนึ่งที่เพิ่งจะขโมยลูกแกะมาจากฝูงได้สำเร็จ มันกำลังรีบคาบเหยื่ออันโอชะของมันกลับไปยังถ้ำเพื่อที่จะกินเป็นอาหาร แต่โชคไม่ดีที่ระหว่างทาง มันได้เผชิญหน้ากับสิงโตเจ้าป่าผู้หิวโซโดยบังเอิญ
เนื้อเรื่อง
สิงโตเมื่อเห็นหมาป่ากำลังคาบลูกแกะอยู่ ก็ตรงเข้ามาแย่งชิงลูกแกะไปจากปากของหมาป่าอย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า จากนั้นมันก็เดินจากไปอย่างไม่ไยดี
หมาป่าได้แต่ยืนมองตามด้วยความเจ็บใจ แต่ก็ไม่กล้าที่จะต่อกรกับเจ้าป่าผู้ยิ่งใหญ่ มันจึงได้แต่พูดพึมพำอยู่ห่างๆ ด้วยความขุ่นเคืองว่า
“ท่านช่างไม่มีความยุติธรรมเอาเสียเลย! ท่านมาแย่งชิงของที่เป็นของข้าไปอย่างหน้าไม่อาย!”
สิงโตเมื่อได้ยินดังนั้นก็หันกลับมาหัวเราะเยาะแล้วตอบกลับไปว่า
“โอ้! แล้วที่เจ้าได้ลูกแกะตัวนี้มานี่มันยุติธรรมมากนักหรืออย่างไรกัน? ข้าเดาว่าเจ้าคงจะได้รับมันเป็นของขวัญมาจากเพื่อนของเจ้ากระมัง ไม่ใช่ไปขโมยเขามา!”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง หมาป่ากับสิงโต นี้สอนให้รู้ว่า “ผู้ที่ได้สิ่งใดมาด้วยความทุจริต ย่อมไม่มีสิทธิ์ที่จะบ่นว่าถึงความไม่ยุติธรรม เมื่อตนเองต้องสูญเสียสิ่งนั้นไปด้วยวิธีการที่ไม่ต่างกัน”
พุทธภาษิต
“ยาถาวาที ตถาการี” (ยาถาวาที ตะถาการี) คำแปล: พูดอย่างใด พึงทำอย่างนั้น
