กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายขี้เหนียวผู้หนึ่งที่ใช้เวลาตลอดทั้งชีวิตไปกับการทำงานหนักและเก็บสะสมเงินทอง แต่เขากลับไม่เคยนำเงินเหล่านั้นออกมาใช้จ่ายเพื่อความสุขของตนเองหรือครอบครัวเลยแม้แต่น้อย เขามีลูกชายคนหนึ่งซึ่งถูกเลี้ยงดูมาอย่างแร้นแค้นและไม่เคยได้สัมผัสกับความสุขสบายเลย
เนื้อเรื่อง
เมื่อชายขี้เหนียวรู้สึกว่าตนเองใกล้จะถึงวาระสุดท้ายของชีวิต เขาจึงได้เรียกลูกชายเข้ามาหาแล้วพูดว่า “ลูกรัก พ่อกำลังจะจากไปแล้ว แต่ก่อนไป พ่ออยากจะสอนบทเรียนสุดท้ายที่สำคัญที่สุดให้กับเจ้า”
ว่าแล้ว เขาก็ได้พาลูกชายไปยังห้องใต้ดินที่มืดและอับชื้น ที่นั่นเต็มไปด้วยหีบสมบัติที่อัดแน่นไปด้วยเงินและทองคำจนเต็มไปหมด “จงดูนี่” ชายขี้เหนียวพูดด้วยน้ำเสียงอันภาคภูมิใจ “นี่คือทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่พ่อหามาได้ด้วยความยากลำบากตลอดทั้งชีวิต พ่อไม่เคยใช้มันเลยแม้แต่เหรียญเดียว”
จากนั้นเขาก็ยื่นเทียนไขเล่มหนึ่งให้กับลูกชายแล้วพูดว่า “ตอนนี้เจ้าจงเป่าเทียนเล่มนี้ให้ดับเสีย”
ลูกชายรู้สึกงุนงงเป็นอย่างยิ่งจึงได้ถามกลับไปว่า “ท่านพ่อ ท่านจะให้ข้าเป่าเทียนดับไปทำไมกัน ในเมื่อที่นี่ก็มืดอยู่แล้ว?”
ชายขี้เหนียวจึงได้ยิ้มอย่างพอใจแล้วตอบว่า “นั่นแหละคือบทเรียนที่พ่ออยากจะสอนเจ้า… ในเมื่อเราไม่จำเป็นต้องใช้แสงสว่างของมัน เราจะจุดมันทิ้งไว้ให้สิ้นเปลืองไปโดยใช่เหตุทำไมกัน?”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ลูกชายของคนขี้เหนียว นี้สอนให้รู้ว่า “ทรัพย์สมบัติที่เก็บสะสมไว้โดยไม่เคยถูกนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ก็ย่อมไม่ต่างอะไรกับของที่ไร้ค่า และความตระหนี่ถี่เหนียวจนเกินพอดีก็ไม่เคยนำมาซึ่งความสุขที่แท้จริง”
พุทธภาษิต
“ธเนน โกจิ น ชีวติ” (ทะเนนะ โกจิ นะ ชีวะติ) คำแปล: ใคร ๆ จะมีชีวิตอยู่ได้ด้วยทรัพย์เพียงอย่างเดียวก็หาไม่
