ในทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ของคนเลี้ยงแกะผู้หนึ่ง มีแกะฝูงใหญ่ที่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อนำขนของพวกมันไปขาย และในฝูงนั้นมีแกะหนุ่มตัวหนึ่งที่เพิ่งจะถึงวัยที่จะต้องถูกโกนขนเป็นครั้งแรก มันรู้สึกหวาดกลัวและไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนจึงต้องถูกกระทำเช่นนี้
เนื้อเรื่อง
เมื่อถึงเวลาที่คนเลี้ยงแกะจะทำการโกนขน เขาได้ใช้กรรไกรอันแหลมคมโกนขนของแกะอย่างเร่งรีบและไม่ค่อยระมัดระวังเท่าใดนัก ทำให้เกิดบาดแผลขึ้นกับแกะหนุ่มผู้น่าสงสาร
ด้วยความเจ็บปวดและตกใจ แกะหนุ่มจึงได้ร้องโวยวายขึ้นมาว่า “ท่านจะโกนขนข้าไปทำไมกัน! ขนของข้ามีค่ามากกว่าเนื้อของข้าอย่างนั้นหรือ? ท่านใจร้ายกับข้าเหลือเกิน!”
คนเลี้ยงแกะเมื่อได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับไปอย่างใจเย็นว่า
“ใจเย็นๆ ก่อนเจ้าแกะน้อย” เขากล่าว “ข้าไม่ได้ต้องการเลือดหรือเนื้อของเจ้าหรอกนะ ข้าต้องการเพียงแค่ขนของเจ้าเท่านั้น และการที่ข้าทำรุนแรงกับเจ้าไปบ้างก็เป็นเพราะข้าต้องรีบทำงานให้เสร็จ การทนเจ็บเพียงเล็กน้อยเพื่อสละขนของเจ้าไปนั้น ย่อมดีกว่าการที่จะต้องถูกเชือดเพื่อสละชีวิตของเจ้าเป็นไหนๆ”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง แกะที่ถูกโกนขน นี้สอนให้รู้ว่า “เมื่อต้องเผชิญกับความทุกข์ยากหรือความสูญเสีย ควรมีสติและอดทนยอมรับในสิ่งเล็กน้อย เพื่อที่จะรอดพ้นจากความสูญเสียที่ใหญ่หลวงกว่า”
พุทธภาษิต
“สพฺพตฺถ ทุกฺขสฺส สุขา วิมุตฺติ” (สัพพัตถะ ทุกขัสสะ สุขา วิมุตติ) คำแปล: ความพ้นจากทุกข์ได้ในทุกสถาน เป็นสุข
