ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีคนเลี้ยงลาคนหนึ่งได้รับมอบหมายให้นำเทวรูปอันศักดิ์สิทธิ์ไปส่งที่วิหารในหมู่บ้าน เขาจึงได้นำเทวรูปนั้นวางไว้บนหลังลาแล้วออกเดินทาง ลาตัวนี้เป็นสัตว์ที่ทำงานหนักและซื่อสัตย์ แต่ก็มีความหยิ่งทะนงในตนเองอยู่ไม่น้อย
เนื้อเรื่อง
ขณะที่ลากำลังแบกเทวรูปเดินผ่านไปตามท้องถนนในหมู่บ้านนั้น ชาวบ้านที่ได้เห็นต่างก็พากันหยุดทำกิจกรรมต่างๆ แล้วก้มลงกราบไหว้เทวรูปด้วยความเคารพศรัทธา บางคนถึงกับนำดอกไม้และของหอมมาถวาย
ลาเมื่อเห็นภาพเช่นนั้นก็เกิดความเข้าใจผิดและคิดไปเองว่าชาวบ้านกำลังกราบไหว้และยกย่องในความสง่างามของตนเอง มันจึงเริ่มเดินเชิดหน้าและทำท่าทางหยิ่งผยองมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมันหยุดเดินและไม่ยอมที่จะเดินทางต่อไป
เจ้าของลาเมื่อเห็นว่าลาไม่ยอมเดินต่อก็รู้สึกโมโหและได้ใช้แส้เฆี่ยนตีมัน พร้อมกับพูดขึ้นว่า “เจ้าลาโง่! เจ้าจะหยุดเดินทำไม! ชาวบ้านเขาไม่ได้กราบไหว้เจ้าเสียหน่อย เขากราบไหว้เทวรูปที่อยู่บนหลังของเจ้าต่างหาก!”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ลาแบกเทวรูป นี้สอนให้รู้ว่า “ผู้ที่หลงผิดมักจะคิดว่าผู้อื่นยกย่องนับถือในตนเอง ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วพวกเขาอาจจะกำลังเคารพในตำแหน่ง อำนาจ หรือบารมีที่ตนเองมีอยู่เท่านั้น หาใช่ตัวตนที่แท้จริงไม่”
