ในป่าใหญ่อันกว้างไพศาล มีค้างคาวตัวหนึ่งที่มักจะบินเล่นไปทั่วอย่างอิสระ แต่ด้วยความซุกซนของมัน วันหนึ่งมันก็ได้บินหลงเข้าไปในรังของพังพอนโดยไม่ได้ตั้งใจ
เนื้อเรื่อง
เมื่อค้างคาวบินหลงเข้าไปในรังของพังพอน มันก็ถูกพังพอนจับตัวไว้ได้ในทันที พังพอนตัวนี้เป็นศัตรูตัวฉกาจของหนูและตั้งใจว่าจะจับค้างคาวกินเป็นอาหารโดยอ้างว่ามันคือหนู “เจ้าหนูตัวแสบ! ในที่สุดข้าก็จับเจ้าได้เสียที ข้าจะกินเจ้าเป็นอาหารเดี๋ยวนี้แหละ!” พังพอนพูดด้วยความดีใจ
ค้างคาวเมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบปฏิเสธในทันที “ช้าก่อนท่านพังพอน! ข้าไม่ใช่หนูนะ ข้ามีปีกและสามารถบินได้เหมือนนกต่างหาก” พังพอนเมื่อได้ฟังดังนั้นและเห็นว่าค้างคาวมีปีกจริงๆ ก็หลงเชื่อและยอมปล่อยค้างคาวไป
หลายวันต่อมา ค้างคาวตัวเดิมก็ได้บินหลงเข้าไปในรังของพังพอนอีกตัวหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่พังพอนตัวนี้กลับเป็นศัตรูตัวฉกาจของนก และเมื่อมันจับค้างคาวได้ มันก็ตั้งใจที่จะจับค้างคาวกินเป็นอาหารโดยอ้างว่ามันคือนก
ค้างคาวผู้มีไหวพริบจึงรีบเปลี่ยนคำพูดของตนเองในทันที “ท่านเข้าใจผิดแล้ว! ข้าไม่ใช่เป็นนกเสียหน่อย ข้าคือหนูต่างหาก!” พังพอนเมื่อได้ฟังดังนั้นและเห็นว่าค้างคาวมีลักษณะคล้ายหนูจริงๆ ก็หลงเชื่อและยอมปล่อยค้างคาวไปอีกครั้ง
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ค้างคาวกับตัววีเซิล นี้สอนให้รู้ว่า “การรู้จักปรับตัวและใช้ไหวพริบให้เข้ากับสถานการณ์ ย่อมสามารถช่วยให้เรารอดพ้นจากอันตรายและปัญหาต่างๆ ได้”
