กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าใหญ่อันอุดมสมบูรณ์ มีแม่ลิงตัวหนึ่งซึ่งรักลูกน้อยของตนเองอย่างสุดหัวใจ แต่ความรักที่มากล้นเกินไปของมันนั้นกลับกลายเป็นการทำร้ายลูกโดยไม่รู้ตัว
เนื้อเรื่อง
ลูกลิงตัวน้อยได้ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยร่างกายที่อ่อนแอและมีรูปร่างหน้าตาที่น่าเกลียดน่าชัง แต่ในสายตาของแม่ลิงแล้ว ลูกของมันคือนางฟ้าตัวน้อยที่น่ารักและสวยงามที่สุดในโลก
แม่ลิงเฝ้าทะนุถนอมและประคบประหงมลูกน้อยของตนเองอย่างดีที่สุด มันกอดลูกไว้แนบอกอยู่ตลอดเวลาและไม่ยอมปล่อยให้ลูกคลาดสายตาเลยแม้แต่วินาทีเดียว เพราะมันเชื่อว่านี่คือวิธีการแสดงความรักที่ดีที่สุด
แต่แล้วโศกนาฏกรรมก็ได้เกิดขึ้น ด้วยการกอดรัดที่แน่นจนเกินไปและความรักที่ขาดความเข้าใจ แม่ลิงก็ได้ทำให้ลูกน้อยของตนเองขาดอากาศหายใจและสิ้นใจตายอยู่ในอ้อมอกของมันโดยไม่รู้ตัว
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ลูกลิงกับแม่ นี้สอนให้รู้ว่า “ความรักที่มากเกินไปจนกลายเป็นความหลงและขาดซึ่งสติปัญญาไตร่ตรอง อาจนำมาซึ่งผลร้ายและโศกนาฏกรรมที่น่าเศร้าได้ในที่สุด”
พุทธภาษิต
“ปิยโต ชายเต โสโก” (ปิยะโต ชายะเต โสโก) คำแปล: ความโศกเศร้า ย่อมเกิดจากของรัก
