ในบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง มีหนูสามตัวเป็นเพื่อนรักกัน พวกมันมักจะออกไปหาอาหารและทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกันเสมอ อยู่มาวันหนึ่ง อากาศร้อนจัดทำให้พวกมันรู้สึกกระหายน้ำเป็นอย่างมาก พวกมันจึงช่วยกันออกตามหาแหล่งน้ำเพื่อดับกระหาย
เนื้อเรื่อง
หลังจากที่ค้นหาอยู่สักพัก พวกมันก็ได้พบกับอ่างน้ำใบใหญ่ใบหนึ่งตั้งอยู่ในมุมห้อง แต่โชคร้ายที่น้ำในอ่างนั้นเหลืออยู่เพียงน้อยนิดที่ก้นอ่าง และขอบอ่างก็สูงชันเกินกว่าที่พวกมันจะปีนลงไปดื่มได้ พวกมันจึงมานั่งปรึกษากันเพื่อหาวิธีที่จะดื่มน้ำในอ่างให้ได้
ในที่สุด หนูตัวที่ฉลาดที่สุดก็ได้เสนอความคิดขึ้นว่า “ข้ารู้แล้ว! เรามาต่อตัวกันเถอะ โดยให้แต่ละตัวใช้ปากคาบหางของตัวข้างหน้าไว้ แล้วเราก็ค่อยๆ หย่อนตัวแรกลงไปดื่มน้ำ พอดื่มเสร็จก็สลับให้ตัวต่อไปลงไปดื่มจนครบทุกตัว” เพื่อนหนูทั้งสองเมื่อได้ฟังก็เห็นด้วยกับความคิดนี้
พวกมันจึงเริ่มปฏิบัติตามแผน โดยให้หนูตัวแรกลงไปดื่มน้ำก่อน แต่เมื่อหนูตัวแรกลงไปถึงก้นอ่างและได้ดื่มน้ำจนอิ่มหนำสำราญแล้ว มันก็พบว่าน้ำในอ่างนั้นลดน้อยลงไปมากจนเกือบจะหมด
หนูตัวที่สองซึ่งรออยู่ข้างบน เมื่อเห็นว่าน้ำเหลือน้อยเต็มทีก็เกิดความกังวลและคิดในใจว่า “ถ้าข้าปล่อยให้เพื่อนดื่มจนพอใจ น้ำก็คงไม่เหลือถึงข้าแน่ๆ” ในขณะเดียวกัน หนูตัวที่สามที่อยู่บนสุดก็คิดเช่นเดียวกันว่า “ป่านนี้เพื่อนทั้งสองคงดื่มน้ำกันจนหมดแล้วแน่ๆ คงไม่เหลือถึงเราหรอก”
ด้วยความเห็นแก่ตัวและความไม่ไว้ใจซึ่งกันและกัน หนูตัวที่สองและสามจึงตัดสินใจปล่อยหางของเพื่อนและกระโดดลงไปในอ่างพร้อมกันเพื่อแย่งกันดื่มน้ำที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เมื่อพวกมันดื่มน้ำจนหมดแล้วและหายกระหายแล้วนั่นเอง พวกมันก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่า พวกมันทั้งหมดได้ติดอยู่ในอ่างน้ำที่สูงชันและไม่สามารถปีนกลับขึ้นไปได้อีกต่อไปแล้ว
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง หนูสามตัว นี้สอนให้รู้ว่า “ความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจกันและความเห็นแก่ตัว ย่อมนำมาซึ่งความพินาศแก่ส่วนรวมเสมอ”
