ในป่าลึกแห่งหนึ่ง มีโพรงดินที่อบอุ่นและปลอดภัยซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวงูมาเป็นเวลานาน วันหนึ่งได้มีเม่นตัวหนึ่งเดินทางผ่านมาและได้พบกับโพรงแห่งนี้ ซึ่งนำไปสู่เรื่องราวของการเอื้อเฟื้อและความเห็นแก่ตัว
เนื้อเรื่อง
ขณะที่เม่นกำลังเดินหาที่พักอยู่นั้น มันก็ได้เหลือบไปเห็นงูตัวหนึ่งกำลังนอนขดตัวอยู่อย่างสบายใจที่หน้าโพรงดิน ด้วยความสนใจ เม่นจึงได้เอ่ยปากถามงูว่าโพรงนั้นเป็นของงูใช่หรือไม่ งูได้ตอบกลับไปด้วยความเป็นมิตรว่า “ใช่แล้ว นี่คือโพรงวิเศษของเรา เราอาศัยอยู่กับพี่น้องอีกหลายตัวในนี้”
เมื่อเม่นได้ยินว่าภายในโพรงนั้นกว้างขวางและมีงูอาศัยอยู่หลายตัว มันก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นและได้ขออนุญาตงูเพื่อเข้าไปเยี่ยมชมภายในโพรง ด้วยความใจดีและมีน้ำใจ งูจึงได้อนุญาตให้เม่นเข้าไปในโพรงได้ตามที่ขอ
แต่เมื่อเม่นได้เข้าไปสำรวจภายในโพรงแล้ว มันก็รู้สึกชอบใจในความกว้างขวางและความอบอุ่นของโพรงนั้นเป็นอย่างมาก จนเกิดความเห็นแก่ตัวและตัดสินใจที่จะยึดเอาโพรงนั้นมาเป็นที่อยู่ของตนเองและไม่ยอมที่จะออกจากโพรงไป
เมื่อเวลาผ่านไป งูที่อาศัยอยู่ในโพรงก็เริ่มรู้สึกผิดสังเกตจึงได้บอกให้เม่นออกจากโพรงไปได้แล้ว แต่เม่นกลับตอบกลับมาด้วยท่าทีที่แข็งกร้าวว่า “ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ที่นี่ ถ้าพวกเจ้าไม่พอใจก็จงย้ายออกไปหาที่อยู่อื่นเสียเถิด”
ทันทีที่พูดจบ เม่นก็ได้ม้วนตัวเป็นก้อนกลมพร้อมกับสะบัดขนอันแหลมคมของมันขึ้นมาเพื่อข่มขู่ ทำให้พวกงูที่อยู่ในโพรงต่างหวาดกลัวว่าจะถูกขนแหลมๆ ของเม่นทิ่มแทงเอาได้ ด้วยความกลัวและความเสียใจ พวกงูจึงจำใจต้องละทิ้งบ้านของตนเองและพากันเลื้อยออกไปเพื่อหาโพรงใหม่อยู่อาศัย
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง เม่นกับงู นี้สอนให้รู้ว่า “ผู้ที่เห็นแก่ตัวย่อมไม่รู้จักบุญคุณและไม่เห็นความดีของผู้อื่น การตอบแทนความมีน้ำใจด้วยการหักหลังและความเห็นแก่ตัว ย่อมแสดงถึงธาตุแท้ที่ไม่น่าคบหา”
