ในบ้านหลังเล็กอันเงียบสงบ ขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหล มีเพียงลูกแมวตัวน้อยขนฟูสีเทาชื่อว่า “มอมแมม” ที่ยังคงตื่นอยู่ ดวงตาของเขาเบิกกว้างและเต็มไปด้วยความซุกซน ในค่ำคืนที่แสนจะธรรมดาคืนหนึ่ง มอมแมมกำลังจะได้พบกับเพื่อนเล่นที่มหัศจรรย์ที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ
เนื้อเรื่อง
คืนนั้นเป็นคืนที่พระจันทร์เต็มดวง แสงจันทร์สีเงินนวลได้สาดส่องผ่านบานหน้าต่างลงมากระทบกับพื้นไม้ในห้องนั่งเล่น เกิดเป็นวงกลมสว่างไสวที่ดูราวกับแอ่งน้ำวิเศษ มอมแมมซึ่งกำลังออกสำรวจในความมืดก็ได้พบกับวงแสงนั้นเข้าโดยบังเอิญ
“นี่มันอะไรกันนะ?” เขาสงสัยในใจ
ด้วยความอยากรู้ มอมแมมค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ๆ เขาใช้จมูกดมฟุดฟิด แต่ก็ไม่มีกลิ่น เขาค่อยๆ ยื่นอุ้งเท้าหน้าออกไปแตะเบาๆ แต่สัมผัสของเขากลับทะลุผ่านวงแสงนั้นไป ทำให้แสงสว่างไหวระริกราวกับมีชีวิต มอมแมมรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง เขาคิดว่านี่คือเพื่อนใหม่ที่กำลังเชื้อเชวนให้เขาเล่นด้วย
เขาจึงเริ่มเล่นไล่จับกับวงแสงนั้นอย่างสนุกสนาน เขากระโดดตะครุบ แต่แสงนั้นก็ยังคงอยู่ที่เดิมใต้ฝ่าเท้าของเขา เขาม้วนตัวกลิ้งไปมา วงแสงก็ส่องสว่างอยู่บนขนปุกปุยของเขา เมื่อมีก้อนเมฆลอยมาบังดวงจันทร์ วงแสงก็จะจางหายไปครู่หนึ่ง มอมแมมก็จะหยุดแล้วมองหาเพื่อนใหม่ด้วยความสงสัย และเมื่อก้อนเมฆลอยผ่านไป แสงสว่างก็จะกลับมาอีกครั้ง ทำให้มอมแมมดีใจและกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
ทั้งสองได้เล่นด้วยกันอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน เป็นการเต้นรำอันเงียบสงบระหว่างลูกแมวตัวน้อยกับแสงจันทร์ จนกระทั่งดวงจันทร์ค่อยๆ เคลื่อนคล้อยไปตามท้องฟ้า วงแสงบนพื้นก็ค่อยๆ เคลื่อนที่ตามไปอย่างช้าๆ มันไต่ขึ้นไปบนผนัง ขึ้นไปบนโซฟา และในที่สุดก็ค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อดวงจันทร์ลับขอบฟ้าไป
มอมแมมรู้สึกเหนื่อยอ่อนจากการเล่นสนุกมาทั้งคืน เขาเดินกลับไปยังเบาะนอนนุ่มๆ ของตนเอง แม้จะแอบเสียดายที่เพื่อนใหม่ได้จากไปแล้ว แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสุขและความทรงจำอันแสนวิเศษ เขารู้ดีว่า ในค่ำคืนที่ท้องฟ้าสดใสครั้งต่อไป เพื่อนผู้ส่องสว่างของเขาก็อาจจะกลับมาเยี่ยมเยียนและเล่นกับเขาอีกครั้ง
คติสอนใจ
นิทานก่อนนอน เรื่อง ลูกแมวขี้เล่นกับแสงจันทร์ นี้สอนให้รู้ว่า “ความสุขที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องมาจากของเล่นที่จับต้องได้เสมอไป แต่สามารถเกิดขึ้นได้จากจินตนาการและความสนุกกับสิ่งเรียบง่ายรอบตัวเรา การรู้จักหาความสุขจากช่วงเวลาปัจจุบัน คือของขวัญที่ดีที่สุด”
พุทธภาษิต
“จิตฺเตน นียติ โลโก” (จิตเตนะ นียะติ โลโก) คำแปล: โลกอันจิตย่อมนำไป (ความสุขและความทุกข์เกิดขึ้นที่ใจ)
