ณ ริมลำธารใสสะอาดแห่งหนึ่ง มีลิงจอมเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่งอาศัยอยู่บนต้นไม้ใหญ่ มันใช้ชีวิตอย่างสุขสบายโดยการกินผลไม้จากต้นไม้ในบริเวณนั้นจนหมดสิ้น เมื่อไม่มีอะไรจะกินแล้ว มันก็ได้แต่นั่งมองไปยังฝั่งตรงข้ามของลำธารซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้ผลที่กำลังออกผลอย่างน่ากิน แต่ด้วยความที่มันว่ายน้ำไม่เป็น มันจึงได้แต่เฝ้ามองด้วยความหิวโหย
เนื้อเรื่อง
อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ลิงกำลังนั่งมองผลไม้ฝั่งตรงข้ามด้วยความละห้อยอยู่นั้น ก็ได้มีเต่าใจดีตัวหนึ่งว่ายน้ำผ่านมา ลิงเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นดังนั้นก็เกิดความคิดที่จะหลอกใช้เต่าขึ้นมาในทันที มันแสร้งทำเป็นชื่นชมและเอ่ยปากชมเต่าด้วยน้ำเสียงที่ประจบสอพลอว่า “โอ้! ท่านเต่าผู้สง่างาม ท่านช่างว่ายน้ำเก่งกาจเสียจริง ข้าอิจฉาท่านเหลือเกินที่สามารถว่ายน้ำข้ามไปอีกฝั่งได้อย่างง่ายดาย”
เต่าเมื่อได้ยินคำเยินยอก็รู้สึกภาคภูมิใจในตนเองเป็นอย่างยิ่ง จึงได้เอ่ยปากชวนลิงว่า “ถ้าเช่นนั้น ให้ข้าพาเจ้าข้ามไปอีกฝั่งไหมล่ะ?” ลิงเมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบตอบตกลงและกระโดดขึ้นไปบนหลังเต่าในทันที เต่าจึงได้พาลิงข้ามลำธารไปอย่างช้าๆ
เมื่อเดินทางมาถึงฝั่งตรงข้าม ลิงก็รีบกระโดดลงจากหลังเต่าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปในทันที “ขอบใจนะเจ้าเต่าต้วมเตี้ยม แต่ตอนนี้เจ้าไม่มีประโยชน์อะไรกับข้าอีกต่อไปแล้ว” พูดจบมันก็วิ่งหายเข้าไปในป่าเพื่อกินผลไม้ที่มันอยากกินมานาน ทิ้งให้เต่าใจดีได้แต่ยืนมองด้วยความรู้สึกที่ทั้งโกรธและเสียใจที่หลงเชื่อในคำพูดของลิงเจ้าเล่ห์
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ลิงกับเต่า นี้สอนให้รู้ว่า “อย่าหลงเชื่อในคำเยินยอหรือคำประจบสอพลอของผู้ที่หวังจะใช้เราเป็นเครื่องมือเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง”
