ในทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์ มีกวางตัวหนึ่งอาศัยอยู่อย่างมีความสุข มันมีเพื่อนฝูงมากมายและใช้ชีวิตในแต่ละวันไปกับการเล็มหญ้าและวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน แต่แล้ววันหนึ่งโชคร้ายก็ได้มาเยือน เมื่อมันเกิดล้มป่วยลงอย่างกะทันหัน
เนื้อเรื่อง
กวางป่วยนอนซมอยู่ในทุ่งหญ้าของตนเองด้วยร่างกายที่อ่อนแอและไม่สามารถที่จะลุกไปไหนมาไหนได้ เมื่อเพื่อนๆ ของมันได้ทราบข่าวก็ต่างพากันแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนด้วยความเป็นห่วง พวกมันมาอยู่เป็นเพื่อนและคอยให้กำลังใจกวางป่วยอยู่ไม่ห่าง
แต่ในขณะที่พวกมันกำลังเยี่ยมไข้กวางป่วยอยู่นั้นเอง พวกมันก็ได้ถือโอกาสเล็มหญ้าอ่อนๆ ที่ขึ้นอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ในทุ่งหญ้าของกวางป่วยกินไปด้วยจนหมดเกลี้ยงโดยไม่ได้คิดถึงว่าเพื่อนของตนจะกินอะไรเมื่อหายดีแล้ว
เวลาผ่านไปไม่นาน กวางป่วยก็หายจากอาการป่วยและมีร่างกายที่แข็งแรงขึ้น แต่เมื่อมันลุกขึ้นมาเพื่อที่จะหาอาหารกิน มันก็ต้องตกใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อพบว่าทุ่งหญ้าของมันนั้นโล่งเตียนและไม่มีหญ้าเหลือให้มันกินเลยแม้แต่ต้นเดียว สุดท้ายมันก็ต้องอดอาหารตายในที่สุด
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง กวางป่วย นี้สอนให้รู้ว่า “เพื่อนที่ไม่ดีหรือไม่รู้จักคิดถึงใจผู้อื่น ย่อมนำมาซึ่งความเดือดร้อนและความทุกข์ใจมากกว่าผลประโยชน์และความช่วยเหลือ”
