นิทานก่อนนอน เรื่อง กระต่ายน้อยกับแครอทหัวสุดท้าย พร้อมข้อคิดสอนใจ

การแบ่งปันเป็นเรื่องง่ายเมื่อเรามีเหลือเฟือ แต่จะยากขึ้นมากเมื่อเรามีอยู่เพียงชิ้นเดียว นิทานก่อนนอนเรื่องนี้เล่าถึงกระต่ายน้อยที่ต้องตัดสินใจในคืนฤดูหนาว และได้เรียนรู้ว่าการให้ทำให้หัวใจอุ่นกว่าผ้าห่มผืนไหน

เนื้อเรื่อง

เมื่อลมหนาวพัดมาถึงทุ่งหญ้า กระต่ายน้อยขนขาวฟูชื่อ “ปุยฝ้าย” ก็ขุดโพรงให้ลึกขึ้นกว่าเดิม และเก็บแครอทไว้กินตลอดหน้าหนาว แต่หิมะตกนานกว่าที่คิด คืนนี้จึงเหลือแครอทอยู่เพียงหัวเดียวเท่านั้น

ปุยฝ้ายนั่งมองแครอทสีส้มสดแล้วยิ้ม “กินหัวนี้ให้อิ่มแล้วเข้านอนดีกว่า” มันพูดกับตัวเอง

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะเบาๆ ที่ปากโพรง ก๊อก ก๊อก ก๊อก ปุยฝ้ายโผล่หน้าออกไปดู เห็นลูกหนูนาสามพี่น้องยืนตัวสั่นอยู่ในหิมะ ขนของพวกมันเปียกชื้น ท้องร้องจ๊อกๆ

“พี่กระต่ายจ๋า รังของพวกเราพังเพราะหิมะ แม่ออกไปหาอาหารยังไม่กลับมาเลย ขอหลบหนาวในนี้สักคืนได้ไหมจ๊ะ” หนูนาตัวพี่ถามเสียงสั่น

ปุยฝ้ายเหลือบมองแครอทหัวสุดท้าย ในใจคิดว่า ถ้าแบ่งให้ เราก็จะได้กินแค่นิดเดียว แต่พอเห็นตาแป๋วๆ ของหนูตัวเล็กที่สุด มันก็ตัดสินใจได้ทันที

“เข้ามาเลยจ้ะ มากินแครอทด้วยกันนะ” ปุยฝ้ายพูดพลางแบ่งแครอทออกเป็นสี่ชิ้นเท่าๆ กัน

สี่เพื่อนตัวน้อยนั่งล้อมวงกินแครอทอย่างเอร็ดอร่อย แม้ท้องของปุยฝ้ายจะอิ่มเพียงครึ่งเดียว แต่เสียงหัวเราะคิกคักของลูกหนูทำให้ใจของมันอิ่มเต็มที่ จากนั้นทุกคนก็ซุกตัวเข้าหากันบนกองหญ้าแห้ง ขนนุ่มๆ ของปุยฝ้ายโอบลูกหนูทั้งสามไว้ ความอบอุ่นจากเพื่อนทำให้โพรงที่เคยหนาวเย็นอุ่นขึ้นมาก

เช้าวันรุ่งขึ้น แม่หนูนากลับมาพร้อมเมล็ดทานตะวันเต็มกระเป๋าแก้ม เมื่อรู้ว่าปุยฝ้ายช่วยดูแลลูกๆ ไว้ แม่หนูนาจึงแบ่งเมล็ดทานตะวันให้ครึ่งหนึ่ง และชวนกันมาเป็นเพื่อนบ้านตลอดหน้าหนาว

คืนต่อๆ มา โพรงของปุยฝ้ายไม่เคยเงียบเหงาอีกเลย มีเพื่อนตัวน้อยนอนเบียดกันอุ่นๆ ทุกคืน และกระต่ายน้อยก็หลับฝันดีพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

นิทานที่เกี่ยวข้อง

• กบทิดดริกจอมตะกละความเห็นแก่ตัวและการกระทำที่ขาดความยั้งคิดโดยไม่คำนึงถึงส่วนรวม
• กระรอกน้อยสะสมดวงดาวสิ่งล้ำค่าที่เรามีอยู่นั้นจะงดงามที่สุด
• คุณหมีน้อยนุ่มฟูหาที่นอนที่สบายที่สุดความสุขสบายที่แท้จริง ไม่ได้มาจากการแสวงหาสิ่งที่ดีกว่าอยู่เสมอไป
• มะปรางกับดาวดวงน้อยที่หลงทางความมีน้ำใจเป็นแสงสว่างที่สวยที่สุด เนื้อเรื่อง
• เต่าน้อยตูมตามกลัวความมืดความมืดไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด เมื่อเราค่อยๆ ทำความรู้จักกับมันด้วยใจที่สงบ