ในฟาร์มแห่งหนึ่ง มีวัวน้อยตัวหนึ่งที่รู้สึกเศร้าใจอยู่เสมอเพราะเขามีขนาดตัวที่เล็กกว่าวัวตัวอื่นๆ ในฝูง เขามักจะบ่นเรื่องขนาดตัวของตัวเองให้เพื่อนสุนัขฟังอยู่เป็นประจำ ในขณะเดียวกัน ที่ทะเลสาบใกล้ๆ ฟาร์มก็มีกบเจ้าปัญญาตัวหนึ่งที่ชอบโอ้อวดว่าตนเองตัวใหญ่ที่สุดในทะเลสาบและต้องการให้ทุกคนเรียกเขาว่า “ท่านราชา”
เนื้อเรื่อง
ฝูงกบในทะเลสาบต่างพากันเอือมระอากับความขี้โอ่ของกบเจ้าปัญญา พวกเขาจึงได้ปรึกษากันเพื่อที่จะหาวิธีสั่งสอนบทเรียนให้กับกบขี้อวดตัวนี้ และเมื่อพวกเขาได้เห็นวัวน้อยที่กำลังเดินเล่นอยู่ริมทะเลสาบ พวกเขาก็คิดแผนการอันแยบยลขึ้นมาได้
ฝูงกบได้ไปเชิญกบขี้อวดมาที่ริมทะเลสาบแล้วชี้ให้ดูวัวน้อยที่กำลังยืนอยู่ “ท่านราชาผู้ยิ่งใหญ่ ท่านเห็นสัตว์ตัวนั้นหรือไม่ นั่นคือวัว ซึ่งเป็นสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าท่านมากนัก”
กบขี้อวดเมื่อได้เห็นวัวก็รู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างยิ่ง มันไม่ยอมรับว่ามีสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าตนเอง จึงได้พยายามพองตัวให้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เพื่อที่จะให้มีขนาดตัวเท่ากับวัว “ข้าก็ตัวใหญ่เท่ามันได้เหมือนกันน่า!” มันพูดพร้อมกับพองลมเข้าไปในท้องจนตัวกลมป่อง
แต่ไม่ว่ามันจะพยายามพองตัวมากแค่ไหน มันก็ยังเล็กกว่าวัวอยู่ดี ด้วยความโมโหและความไม่ยอมแพ้ มันจึงพองลมเข้าไปอีกจนสุดความสามารถ และในที่สุดท้องของมันก็รับไม่ไหวและระเบิดออก ทำให้มันลอยขึ้นไปบนฟ้าและหายไปในที่สุด
หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น วัวน้อยก็ไม่เคยบ่นเรื่องขนาดตัวของตัวเองอีกเลย เขายอมรับและพอใจในสิ่งที่ตนเองเป็น และได้เรียนรู้ว่าการเปรียบเทียบตนเองกับผู้อื่นนั้นมีแต่จะนำมาซึ่งความทุกข์
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง กบกับวัว นี้สอนให้รู้ว่า “การโอ้อวดและความพยายามที่จะเป็นในสิ่งที่ตนเองไม่ใช่ ย่อมนำมาซึ่งความพินาศ ส่วนการยอมรับและพอใจในสิ่งที่ตนเองเป็นคือหนทางสู่ความสุขที่แท้จริง”
