ในป่าใหญ่อันกว้างไพศาล มีสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์และช่างสงสัยตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันมักจะชอบแอบเข้าไปในบ้านของมนุษย์เพื่อขโมยอาหารและสำรวจสิ่งของต่างๆ ที่มันไม่เคยเห็นมาก่อน และในวันหนึ่งการผจญภัยของมันก็ได้นำพามันไปพบกับบทเรียนอันล้ำค่า
เนื้อเรื่อง
สุนัขจิ้งจอกได้แอบย่องเข้าไปในบ้านของนักแสดงละครคนหนึ่งที่ตั้งอยู่ชายป่า ในบ้านนั้นเต็มไปด้วยของแปลกๆ มากมายที่มันไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของมันได้มากที่สุดก็คือหน้ากากมนุษย์อันหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นหน้ากากที่สวยงามและดูเหมือนจริงเป็นอย่างยิ่ง
สุนัขจิ้งจอกเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วใช้จมูกดมและใช้อุ้งเท้าสัมผัสหน้ากากนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ มันรู้สึกทึ่งในความสวยงามและความประณีตของหน้ากากเป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อมันลองพลิกดูข้างหลังของหน้ากาก มันก็พบว่ามันเป็นเพียงแค่เปลือกนอกที่ว่างเปล่าและไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลย
สุนัขจิ้งจอกจึงได้รำพึงกับตนเองขึ้นว่า “ช่างเป็นใบหน้าที่สวยงามและน่าหลงใหลเสียนี่กระไร แต่ก็น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงแค่ความงามภายนอกที่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งสมองและความคิด”
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง สุนัขจิ้งจอกกับหน้ากาก นี้สอนให้รู้ว่า “ความสวยงามภายนอกนั้นไร้ค่า หากปราศจากสติปัญญาและความคิดที่ดีงามอยู่ภายใน”
