ในป่าใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่หลากหลายสายพันธุ์ ต้นไม้ทุกต้นต่างใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและเกื้อกูลกันมาเป็นเวลานาน แต่แล้ววันหนึ่งความสงบสุขนั้นก็กำลังจะถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของมนุษย์และความเมตตาที่ใช้ผิดที่ผิดทาง
เนื้อเรื่อง
มีชายคนหนึ่งต้องการที่จะตัดไม้เพื่อนำไปสร้างบ้านหลังใหม่ แต่ทว่าด้ามขวานที่เขาใช้อยู่นั้นได้เกิดหักและไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป เขาจึงได้เดินทางเข้าไปในป่าและได้ไปพบกับต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่านที่สุดในป่า เขาได้เอ่ยปากขอร้องต่อต้นไม้ใหญ่เพื่อให้มันสละกิ่งไม้กิ่งหนึ่งให้แก่เขาเพื่อนำไปทำเป็นด้ามขวาน
ต้นไม้ใหญ่เมื่อได้ฟังคำขอร้องของชายผู้นั้น ก็ได้หันไปปรึกษาหารือกับเพื่อนต้นไม้ต้นอื่นๆ ในป่า และด้วยความเมตตาสงสาร พวกมันจึงได้ตัดสินใจที่จะมอบกิ่งไม้เล็กๆ กิ่งหนึ่งให้แก่ชายคนนั้นไป โดยหวังว่าเขาจะนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์และไม่เบียดเบียนพวกมันอีก
แต่ทว่าเมื่อชายคนนั้นได้นำกิ่งไม้ไปทำเป็นด้ามขวานอันใหม่ที่แข็งแรงแล้ว เขาก็ได้กลับเข้ามาในป่าอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้มาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับมาเพื่อทำลายล้าง เขาได้ใช้ขวานด้ามใหม่นั้นโค่นต้นไม้ลงทีละต้นๆ จนเกือบจะหมดทั้งป่า
ต้นไม้ใหญ่เมื่อได้เห็นภาพอันน่าสลดใจนั้นก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ความเมตตาของตนเองได้กลายเป็นสิ่งที่นำหายนะมาสู่พวกพ้องและบ้านของตนเอง มันได้แต่คร่ำครวญว่าหากวันนั้นพวกมันไม่มอบกิ่งไม้ให้แก่ชายผู้นั้น ป่าแห่งนี้ก็คงจะยังคงอุดมสมบูรณ์และสงบสุขดังเดิม
คติสอนใจ
นิทานอีสป เรื่อง ต้นไม้กับขวาน นี้สอนให้รู้ว่า “การให้ความเมตตาหรือให้ความช่วยเหลือแก่คนชั่วหรือผู้ที่ไม่สมควรได้รับ อาจเป็นการนำภัยร้ายมาสู่ตนเองและคนใกล้ชิดได้โดยไม่รู้ตัว”
