นิทานเรื่องสั้น เรื่อง ว่าวตัวแรกของน้องภู พร้อมข้อคิดสอนใจ

เรื่องสั้นสอนใจเรื่องนี้เป็นเรื่องของเด็กชายที่อยากเห็นว่าวของตัวเองลอยอยู่บนฟ้า แต่ว่าวกลับตกลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า นิทานสั้นๆ นี้สอนเรื่องความเพียรและการไม่ยอมแพ้เมื่อทำไม่สำเร็จในครั้งแรก

เนื้อเรื่อง

ปลายฝนต้นหนาว ลมพัดแรงทุกเย็น เด็กๆ พากันไปเล่นว่าวที่ทุ่งนาหลังวัด “น้องภู” นั่งเหลาไม้ไผ่ ติดกระดาษสีเหลือง จนได้ว่าวตัวแรกที่ทำด้วยมือของตัวเอง

เขาวิ่งสุดแรงแล้วปล่อยว่าวขึ้นฟ้า ว่าวลอยได้ไม่ถึงวินาทีก็ปักหัวลงพื้น เพื่อนๆ หัวเราะกันครืน “ว่าวของภูบินเหมือนไก่เลย!” น้องภูหน้าแดง แต่ก็เก็บว่าวขึ้นมาลองใหม่

ครั้งที่สอง ว่าวหมุนติ้วเป็นวงกลม ครั้งที่สาม สายป่านพันกันยุ่ง ครั้งที่สี่ ว่าวไปติดกิ่งมะขาม น้องภูนั่งลงข้างคันนาด้วยความท้อใจ

ลุงชมที่กำลังต้อนวัวผ่านมาหยุดดูแล้วพูดว่า “ว่าวไม่ได้ผิดหรอก แค่หางมันสั้นไป ลมเลยพาหมุน ลองต่อหางให้ยาวขึ้นแล้วถอยไปยืนเหนือลมดูสิ”

น้องภูวิ่งกลับบ้านไปตัดเศษผ้ามาต่อหางว่าว เย็นวันรุ่งขึ้นเขากลับมาที่ทุ่งอีกครั้ง ยืนหันหลังให้ลม แล้วค่อยๆ ผ่อนสายป่านทีละนิด คราวนี้ว่าวสีเหลืองโยกตัวสองสามที แล้วไต่ขึ้นสูง สูงขึ้นจนเห็นเป็นจุดเล็กๆ กลางท้องฟ้าสีส้ม

เพื่อนๆ ที่เคยหัวเราะพากันมาขอให้น้องภูสอนทำว่าว น้องภูยิ้มกว้าง เพราะรู้แล้วว่าการล้มสี่ครั้งไม่ได้แปลว่าล้มเหลว แต่แปลว่าเขาได้เรียนรู้มาแล้วสี่อย่าง

สรุปนิทานสั้นๆ 3 บรรทัด

1. น้องภูทำว่าวเอง แต่ปล่อยขึ้นฟ้าไม่สำเร็จหลายครั้งจนถูกเพื่อนหัวเราะ
2. ลุงชมแนะนำให้ต่อหางว่าวและยืนเหนือลม น้องภูจึงกลับไปแก้ไข
3. วันต่อมาว่าวลอยขึ้นสูง เพราะน้องภูไม่ยอมแพ้และเรียนรู้จากความผิดพลาด

นิทานที่เกี่ยวข้อง

• กระต่ายกับเต่าความพยายามและความมุ่งมั่นอย่างสม่ำเสมอ ย่อมนำมาซึ่งความสำเร็จได้ในที่สุด
• กากับเหยือกน้ำการใช้สติปัญญาย่อมค้นพบหนทางแห่งความสำเร็จ
• มหาชนกชาดกความเพียรพยายามอย่างไม่ย่อท้อ
• เงินทอนเกินห้าบาทความซื่อสัตย์แม้ในเรื่องเล็กน้อย ทำให้เราได้รับความไว้วางใจ